Een vrouw loopt een showroom binnen. De verkoper begroet haar vriendelijk, en vraagt waarvoor ze gekomen is. “Ik wil graag een auto kopen,” zegt de dame. “Dan bent u hier aan het goede adres! Wat voor een auto wilt u hebben?” “Sja, dat weet ik niet,” is het antwoord, “want ik heb nog nooit een auto gehad. Om eerlijk te zijn, weet ik helemaal niets van auto’s.”
Na een middagje slenteren met mijn kinderen over de plaatselijke kermis besluiten wij te eindigen met een patatje in de snackbar.
Blijkbaar is dit zo’n geweldig iets want er wordt beter gegeten dan thuis.
Terwijl wij met z’n viertjes aanschuiven aan een net vrijgekomen tafeltje zie ik vanuit mijn ooghoek dat een jongen mij in de gaten houdt. Na nog een biertje gedronken te hebben, heeft hij al zijn moed bij elkaar verzameld en loopt op ons tafeltje af.
Het eerste hoofdstuk van de nieuwe bijbel van mijn geloof zal gaan over fruit, en dan vruchten in het algemeen. Het geloof vrouw, is immers ook ooit begonnen met een vrucht.
Ainul Rokhima is haar naam. Zoals bijna alle Indonesiërs heeft zij geen familienaam. Gewoon twee voornamen. Zij komt uit een klein dorpje in de Indonesische provincie Oost-Java.
Het is gebeurd, ik zag het totaal niet aankomen, en ineens. Klabats knal boem auw! Yannick is verliefd. Tja het zou het mooiste gevoel op aarde moeten zijn. Maar ik heb er zo mijn twijfels over. Momenteel is het allemaal onzekerheid, verlangen en teleurstellingen.
