IJdelheid…uw naam is Spotje
Ik schaam me zooooooo erg. Ik kan wel door de grond zakken. Niet één keer, niet twee keer, wel VIJF keer. Ik durf het bijna niet te vertellen *zucht*. Maar oké, ik heb het beloofd.
Ik schaam me zooooooo erg. Ik kan wel door de grond zakken. Niet één keer, niet twee keer, wel VIJF keer. Ik durf het bijna niet te vertellen *zucht*. Maar oké, ik heb het beloofd.
Waar denk je aan als ik zeg: Magenta en grijs, sponsor van een bekende wielrenploeg, de concurrent van die 2 andere giganten, de opvolger van een blauwe mannen-naam?
Ik noem verder geen namen.
Ken je die mop van die twee die naar Parijs gingen?
Ze gingen niet!
Met moppen moet je vandaag de dag ook uitkijken, want voor je het weet is het de alledaagse realiteit.
De dood van Theo van Gogh heeft een aantal onmiskenbare problemen van de multiculturele samenleving, op een pijnlijke manier, blootgelegd. Nederland is terecht boos en verdrietig, maar ietwat selectief verontwaardigd. De aanslag op het leven van Van Gogh hing al een tijdje in de lucht, laten we eerlijk zijn.
‘“Muizen!”, schreeuwde mijn vrouw toen ze een klein lief muisje over de muur van onze kelder zag scheuren. Quasi relaxed greep ik een bus Axe van het voorraadrek, en gaf de spurtende knager de volle laag. “En jij denkt serieus dat zoiets helpt? Nu zit je met een muis die lekker ruikt oetlul, we moeten een kat kopen!” Een kat?