Helmar 002

Hoewel ze wist dat ze het niet moest doen bestelde ze toch maar een witte wijn toen ze eenmaal tegenover Tjitske had plaatsgenomen. Ze zou het nodig hebben. Op het moment dat ze dat dacht barste Tjitske in huilen uit.
‘Rustig maar.’ zei Helmar en sloeg een arm over haar heen.
‘Laat je tranen maar lopen.’
‘Die grote klootzak! Wat een lul zeg!
‘Wie?’
‘Eric natuurlijk, wie anders?’

Wachten

Hij zat er al sinds 7 uur en nog steeds was er geen bus te zien. Wat nu? Om 9 uur moest hij zich melden bij de balie van het ziekenhuis en om 10 uur zou hij worden geopereerd aan zijn rechteroog. Al dagenlang was hij aan het druppelen. Dat moest van de dokter.
Hoe deed hij dat vroeger ook alweer? Langs de stoeprand gaan staan en zijn duim in de lucht steken? Het was al 60 jaar geleden dat hij had gelift. Deden mensen dat tegenwoordig nog?
Er zat niets anders op, dus hij trok de stoute schoenen aan en probeerde al zwaaiend de aandacht te trekken.

Re-spect

Ik zat vandaag in de werkruimte van onze hogeschool. Een prachtige plek met vele computers en zitplaatsen waar iedereen met respect naast elkaar kan werken. Respect, wat is dat toch een prachtig woord, ontstaan vanuit re-spect, het nog eens kijken naar de ander en jezelf minder belangrijk stellen.

Vloekuh!

‘Dit is verdomme toch echt zwaar om te doen’, roept echtgenoot zuchtend vanaf zijn klus op ons dak. ‘Ik krijg er zere poten van’. En als ik niet uitkijk, donder ik nog naar beneden ook, want veel houvast heb ik hier niet.

Heer van Stand

Het landhuis ligt verscholen achter de bomen van de lange oprijlaan.
Voorzichtig loop ik door het hek en begin de tocht naar de voordeur.
Ik ben benieuwd wie straks de deur zal openen.
Ik verwacht een soort Joost uit de strip van Ollie B. Bommel.