Het was donderdagavond negen uur. Op Nederland 3 begon het populairwetenschappelijke programma “Pavlov”. Een programma dat doorgaans al mijn aandacht trekt, maar deze aflevering deed daar nog een schepje bovenop. Peter Buwalda was te gast. De wetenschappelijke vraag die werd gesteld was: hoe functioneren de hersenen van een succesvol schrijver.
Om elf uur ‘s ochtends word ik gebeld door iemand van de politie. Een teamchef of zoiets. Dan zit je net aan je sigaartje en kop koffie achter je bureau te fantaseren over een rustige dag, krijg je dit!
‘Meneer Paco? Politie, Zuphen. Bij ons zit ene Bopske. Wil niets zeggen, behalve uw naam en telefoonnummer. Is de man losgebroken uit een streng bewaakte bunker of zo?
Er zit echt een steekje los aan de vent. Komt u even langs om hem op te halen? Of dragen wij hem meteen maar over aan een psychiatercollectief.’
Ik ben geen vechtersbaasje. Echt niet. Maar deze vrachtwagenchauffeur liet me geen keus. Ik was woest, ben hem gevolgd, en heb hem een verschrikkelijke knal op zijn harses gegeven.
Een dienend, op maatschappelijke verrijking gericht beroep. Dan denk je dan al vlot aan een carrière bij de politie. Kwestie van rechtvaardigheidsgevoel, inzet verbale kwaliteiten en, af en toe, wat spiermassa. Een stukje servicegerichtheid naar de dankbare burger toe. Samen een geweldige klus klaren. Medeburgers verantwoordelijkheidsgevoel bijbrengen. Niet dwingend, simpelweg vanuit overtuiging, natuurlijk overwicht. “Dit is het spel en dat de regels”. Die regelgeving is feitelijk niet nodig. Iedere rechtgeaarde burger wil het spel niet missen en een bijdrage leveren! Want de mens is intrinsiek goed. Fietsverlichting is dus op orde, rood is piepend in de remmen en andermans eigendommen worden gekoesterd, zelfs met eigen leven beschermd.
