Zondag startte de eerste dag van de collecte voor de Dierenbescherming. Collecteren doe ik graag, maar niet op zondag. Ik heb namelijk geen dikke schoenen met stalen neuzen om tussen de deur te zetten, noch een lederen koffertje met folders dat ik met mij meetors en ik beschik ook niet over een saai hoofddeksel en een paar blèrende kinderen aan de hand. Ik ben duidelijk geen Jehovagetuige en wil daar ook niet mee geassocieerd worden.
De opdracht aan mezelf luidt; schrijf nu eens een fatsoenlijk stukske voor de hoofdpagina, rechtstreeks in het postzegeltje, binnen een uur, waar geen enkele negatieve reactie op volgt.
Ria kijkt verbaast om zich heen als de man die tegenover haar komt zitten met veel lawaai zijn laptop opengooit. De laptop trilt bijna van zijn schoot. Er zit verder niemand in de coupé. “Beat it, beat it” schalmt er keihard uit de speaker van de laptop. Boos tikt Ria op de raam en kijkt ondertussen de man met een verwijtende blik aan. ‘Stiltecoupé’ staat er met grote letters op de raam gedrukt. De trein vertrekt. De man geeft geen krimp.
‘Kijk, hier, zie je die haarscheurtjes. Dat betekent dat ie lekt.’
J.Steur, van Steur Caravans uit Volendam, tikt met een pootje van zijn Ray Ban tegen de voorkant van ons huis op wielen en trekt een mismoedig gezicht. Als hij zich bukt om ook de bodem van een negatief oordeel te voorzien, hecht mijn blik zich aan aan de onhoudbare druk die door zijn forse achterwerk op de stof van de korte camouflagebroek wordt uitgeoefend.
