De opdracht aan mezelf luidt; schrijf nu eens een fatsoenlijk stukske voor de hoofdpagina, rechtstreeks in het postzegeltje, binnen een uur, waar geen enkele negatieve reactie op volgt. Het paard van de melkboer was een gewoontedier.
En dat moest de melkboer nu net hebben.
Wanneer zijn bles hem terug op de kar hoorde stappen dan reed ze automatisch naar de volgende klant.
Ze had nog meer gewoontes en een ervan was dat ze altijd, of toch wel heel dikwijls, bij ons voor de deur poepte.
Het ergerde mijn vader, het leek wel of hij het kon proeven in de melk en hij deed zijn beklag bij de melkboer.
Deze verloor ons niet graag als klant omdat mijn moeder er ook vla en rijstepap kocht.
Verder was er nog een melkboer actief op het dorp en dat hield hem scherp.

Hij bond een zak bij de uitgang van het paard en het zakendoen liep weer als vanouds.
Toen de andere melkboer stopte wegens pensioen verwaterde de voorzorgsmaatregel weer en ‘hoopte’ het probleem zich wederom op. ‘Hij heeft nu toch geen keuze meer’, moet de melkboer gedacht hebben, die mijn vader tenslotte niet echt mocht.

Mijn vader echter was een actief lid van de VVD in een aanpalend dorp en tipte de SRV-man aldaar dat er klanten op hem zaten te wachten.
Zijn poeploze SRV-wagen stonk welliswaar naar een oliezuipende motor, maar in die tijd werd dit nog niet als stank ervaren.

Mijn moeder kon haar ongeduld nauwelijks bedwingen en voordat de deur van de wagen was geopend stond ze al buiten.
” Wat fijn meneer, dat u nu ook naar ons komt’, zei ze enthousiast, ‘heeft u wat lekkers bij u?”
‘En of ik wat lekkers bij me heb mevrouw’, zei de SRV-baas en hij lachte wat geheimzinnig toen hij het zei.

Mijn moeder rapporteerde alles eerlijk aan haar man en hij moet gedacht hebben dat hij van de regen in de drup was geraakt.


12 reacties

arta · 2 oktober 2012 op 09:27

Geen negatief commentaar van mij, hoor Libelle!

Ik vind hem leuk! Vooral dat ‘open’ einde. :lach:

Ferrara · 2 oktober 2012 op 10:38

Leve de man van de SRV,
Van je hiep, hiep, hiep, hoeree

Sagita · 2 oktober 2012 op 11:55

leuk kind, die met dat melkboeren hondenhaar!
groet Sa!

SIMBA · 2 oktober 2012 op 13:10

Ik haat open eindes maar verder niks negatiefs te melden 😀

Meralixe · 2 oktober 2012 op 18:15

Van mij wel negatieve commentaar hoor. Heb twee keer, twee keer, het internet moeten raadplegen om die afkortingen (VVD en SRV) te kennen.
En he…moet ik uit dit verhaal besluiten dat U de zoon bent van dat S.R.V. mannetje?
Hahaha…hahaha…hahaha… :pint:
Gelukkig onder de noemer ‘gein & ongein’ geplaatst en niet autobiografisch bedoeld. Toch?

trawant · 2 oktober 2012 op 21:53

Bij ons kwam se SRV man ook regelmatig langs.
Zouden we dan ook broers kunnen zijn, en kan Caroline Tenzen dat dan voor ons uitzoeken..

Leuk stukje in de categorie ‘kan geen kwaad’..

Libelle · 3 oktober 2012 op 09:38

Ïk moet meer oefenen in de categorie ‘kan kwaad’.
Ha,ha Caroline Tenzen, de enige echte kostenpost in het programma een tegen honderd.

Libelle · 3 oktober 2012 op 09:51

O,o, svp (s’il vous plait) stop maar Meralixe!
Mijn project is mislukt. Nee, nee, ik ben niet de zoon van de SRV-man. Maar mijn broer??.. Ik krijg nog spijt van dit stukske.

WritersBlocq · 3 oktober 2012 op 23:49

Heerlijk melig stukje, eigenlijk vol nostalgie. Wil meer!

Mup · 4 oktober 2012 op 11:18

Ik vond hem meteen bij het titeltje al leuk, bakske koffie erbij 😉

Groet Mup

Nachtzuster · 4 oktober 2012 op 22:21

Een giller deze, Libelle. Te beginnen bij de openingsalinea. Ik heb genoten en heb geen negatief advies! :hammer:

Mien · 4 oktober 2012 op 23:55

Klein meesterwerkje. :duimop:

Mien

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder