De moestuin – slot

Met een laatste geruis van zijn machtige bladeren zijgt de enorme rode kool, de trots van mijn tuintje, gespreksonderwerp met vele  voorbijgangers ( ” Goh meneer die doet het goed hè”)  ter aarde.
Geveld door de koolvlieg die haar eieren ( het zijn altijd weer de vrouwtjes die verwoesting zaaien, maar dit terzijde..) tegen de stam legt waarna de larven zich smakelijk door de stengel vreten. Binnenin begon zich juist een harde kern te vormen die over een maand vermengd met  zachte appeltjes onze hachee zou  begeleiden.

Wij hebben geen wc

Onze kleindochters mochten allebei een cadeautje uitzoeken. Beoordelingen ‘uitstekend’ en ‘zeer goed’ op hun ‘rapporten’ lagen eraan ten grondslag. Het was niet druk in de speelgoedzaak en ze keken hun ogen uit.
De jongste kon maar niet kiezen tussen maar liefst drie favorieten, stond te draaien en ja hoor, daar kwam het; ‘Opa, ik moet eerst plassen’.

Over de neus

Sommige mensen steken hem overal in. Ja, de neus, het meest overschatte deel van ons lichaam. Hij komt voor in diverse maten en kleuren. Soms neemt ie een loopje met de bezitter. Hij laat zich niets wijs maken. O nee. En ojee, als je hem probeert te nemen. Ja, die neus. Daar is ie niet van gediend. En ook niet van geportretteerd. Ook al staat hij meestal in het midden. Dat verschrikkelijk portret.

Oranje boven: Stormkracht elf

Stormkracht acht geselt het grote stadion aan Marshgate Lane E 15 2PJ London. Meneer Roggebrood heeft zojuist hare majesteit Liesbeth het stadion binnengeloodst. Met lodderige ogen bekijkt Sebastiaan Koe of Roggebrood en Liesbeth hun plekkie kunnen vinden. Bekend met gravel en grasmat had Londen geen betere en snellere gastheer kunnen regelen voor dit houterige duo.

Vakantievrienden

“Oh ja, je zorgt wel voor de hamster hè?” riep ze vlak voordat de treindeuren zich sloten. Ik had net mijn dochter naar de vakantietrein gebracht. Daar stond ik dan, voor een periode van zes weken had ik de zorg voor haar lievelingsdier opgedragen gekregen.