Als Pien uit haar werk komt en haar fiets in de schuur wil zetten hoort ze binnen de telefoon rinkelen. Vlug loopt ze naar de achterdeur terwijl ze in haar tas naar haar sleutels zoekt. Shit, te laat. Maar dan hoort ze haar mobieltje overgaan. “Dag Rob,” zegt ze en ondertussen trekt ze haar jas uit zo goed en kwaad dat gaat met één arm. “Hallo Pien,” antwoordt haar ex met een kille klank in zijn stem.
De lange man met zijn lichte regenjas en zijn vale hoed liep langzaam op de visser af die totaal zijn omgeving had afgesloten om met een dode blik het water in te kijken alwaar zijn dobber aan zijn hengel af en toe een kring bewoog door het water als teken dat er wel een vis was maar die nog niet genegen was een hap te nemen van de worm die aan het haakje hing.
“Hallo, spreek ik met de heer Visscher? “
Ja , dat geloof ik wel, u zoekt mij?…
“ik bel even namens de gemeente, u heeft nog een rekening openstaan”.
Hoezo rekening?
Het is hartje zomer en ik lig stil te wachten totdat iemand mij neemt. Voordat het gebeurt ben ik al twintig keer betast. Werkelijk waar, gênant gewoon. Men kan niet kiezen tussen mij en de rest. Dat snap ik best. De klant wil waar voor zijn geld. Hij wil kunnen kiezen. De één valt voor een slanke lijn, de ander voor een gladde huid. Het zijn net kinderen. Ze kunnen toch ook kijken met hun ogen in plaats van met hun handen? Aha, de keuze valt op mij. Eindelijk.
Golven speelden met zand. Daar liepen zij aan de vloedlijn, hand in hand de ochtendzon tegemoet. Twee mensen hadden behoefte aan puurheid, geen spel. Sjaak als taxichauffeur en Vicky als goed betaalde callgirl.
‘Vreemd, twee totaal onbekenden. Een moment in je leven dat je je zo verschrikkelijk bewust voelt’, zei hij.
