Contrast in rood

Aan zijn beige besmeurde broek hangt iets roods te bungelen. Juist voor zijn kruis, niet echt gepast om naar te staren. Terwijl hij in gebrekkig Duits zijn zelf gebouwde modelschip aan ons laat zien, waag ik een korte blik op het slingerende dingetje. Geen idee wat het is. Zijn broek is smerig. De bruine, verweerde huid van zijn gezicht ook. Een gezicht met grote natte lippen waaruit een zware alcoholwalm ontsnapt. De kleur van zijn ogen gaat verloren achter een bril met dikke glazen. Mijn eerste indruk is dat ik hem mag, onze Hausmeister, zoals hij zichzelf noemt.

Broertjes Koen

[i]Co-column geschreven door Arta en Mien[/i]

“Hoe komt iemand op het idee?”, zei Koen tegen Koen. “Om onze ouders als oncreatief te bestempelen gaat wellicht wat ver. Ik kan me nog heel goed herinneren hoe mams, tijdens een concert van ‘Kiss’, haar schminkdoos het podium opwierp, nadat ze ons eerst gepaint had met haar lipstick.” De rest van het bijzondere Kissconcert hebben de broertjes Koen al verdrongen.

Gewaagt

‘Een pentagram blijft een pentagram!’ en dit gezegd hebbende visualiseerde mijn gesprekspartner het blok aan mijn been en wierp mij ten water. Voor het gemak vergat hij even de Christelijke betekenis van het verwerpelijke symbool. Ik besefte mij dat het niet het aangewezen moment was om over de wonden van Christus te beginnen.
De jongeman was gevechtsklaar sinds het ogenblik dat zijn oog op mijn ketting viel. Hij viel aan, bewapende zich, beledigde en knuppelde neer. Hij zou de strijd verliezen. Voor zover er iets te winnen of verliezen viel.