Als ik knoopjes zie, moet ik ze open maken. Als een man een overhemd draagt met een rij knoopjes, kan ik me niet inhouden. Mijn hersenen worden uitgeschakeld. Mijn handen of tanden doen het werk. Het is nauwelijks iets seksueels, al eindigt het meestal in hitsige situaties. Het is een dwangneurose die maatschappelijk functioneren best lastig maakt.
Dit huis is een blijvertje, denk ik, weet ik. Minstens voor een jaar of tien, vermoed ik, maar eerder nog tot mijn bejaardenwoning, hoop ik. Ik ben altijd meer bezig geweest met weggaan, verdergaan, dan met thuiskomen. Dat dit mijn veertiende verhuizing is en ik nu op nummer veertien woon, moet wel een teken zijn. Voor de zekerheid roep ik de magische veertien van Johan Cruijff aan. Jammer dat de bijbel geen veertien geboden kent.
Als klein meisje intrigeerde het christelijke geloof mij al enorm. Maar wat de meeste indruk op mij maakte was het toekomstperspectief dat een ieder van ons na zijn dood te wachten zou staan: Ga je naar de hemel, of ga je naar de hel?
De gigantische donzen dekbedden zijn donker en zwaar van het vocht. Door een windje en afscheiding vervormen ze tot overmaatse uitgeplozen koningspoedels met bloemkooloren.
‘Dan liever de lucht van vrouwenlichamen met borsten als vers fruit’, schreef Van Eyck.
Rotterdamse gezinnen zijn gewaarschuwd. Vooral de gezinnen die graag een rondje bos doen. Die lopen het risico om praktiserende homo’s tegen te komen tijdens hun zondagse wandeling. Besnorde mannen met leren broeken, ontbloot bovenlijf en politiepet. Hete kerels die lekker van elkaar genieten in de buitenlucht. Waar dit over gaat? Over een paar weken wordt er in Rotterdam een heus homobos geopend.
