oktober, Baranya, Hongarije
Lieve Ann
Ik weet dat deze brief erg kort volgt op de vorige en ik je daardoor geen tijd gun om terug te schrijven. Ik ken je inmiddels wel een beetje na al die jaren en weet daarom ook dat je geen snelle terug-schrijver bent, maar dat geeft niet.
oktober, Baranya, Hongarije
Lieve Ann
Ik heb eindelijk 5 minuutjes tijd kunnen vrijmaken om een paar regels aan je te schrijven. Vergeef mij het vreselijke ruitjespapier, maar ik kon op dit moment niets beters vinden. Alles zit nog in de verhuisdozen in een verhuiswagen die op dit moment nog in Nederland staat.
Twee weken na de eerder beschreven vroege zondaginval van mijn tante Nely, doen we een zwangerschapstest. Ook zonder die test weten we de uitslag al. Het is dan ook absoluut geen verrassing dat die positief uitvalt. We hebben er niet lang over ingezeten of veel treurige gedachten aan gewijd. Dan krijgen we maar twee kinderen binnen een jaar.
Ik zie mijn kinderen alleen nog in het weekend. Mijn ex-vrouw en ik houden nog wel van elkaar, maar het ging gewoon niet meer. We hoopten dat de verhuizing alles zou oplossen. Weg uit het dorp waar ik iedere keer werd nagekeken en aangestaard. Hoewel de echte dader inmiddels is gepakt, zijn er nog altijd mensen die mij als moordenaar zien. ‘Waar rook is, is vuur’, zeggen ze dan.
De laatste kilometers van de reis worden in stilte afgelegd. Suzanna stuurt de auto vastberaden door het woester wordende landschap. Sandra zit met Luca achterin en speelt met de Nintendo. Zij verliest keer op keer.
“Plaspauze,” zegt de bestuurster als ze stopt op een verlaten parkeerplaats. Buiten voelt de milde winterlucht prettig aan.
“Wat is er?” vraagt Sandra als ze met haar hand het gezicht van Suzanna streelt.
“Even wachten. Wil jij het laatst stuk rijden, volgens mij is het nog een kilometer of zo.”
Sandra knikt en slaat haar armen om haar vriendin. Ze voelt een lichte spanning in dat jonge, broze lichaam. Luca kijkt met grote ogen naar de vrouwen.
Ze rijden verder, het is rond lunchtijd en rustig op de weg.
