Het was donderdagavond negen uur. Op Nederland 3 begon het populairwetenschappelijke programma “Pavlov”. Een programma dat doorgaans al mijn aandacht trekt, maar deze aflevering deed daar nog een schepje bovenop. Peter Buwalda was te gast. De wetenschappelijke vraag die werd gesteld was: hoe functioneren de hersenen van een succesvol schrijver.
Natuurlijk, Nederland is een naargeestige natie. Zware belastingdruk en afnemende hypotheekrenteaftrek. Zorgpremies om je ernstig zorgen over te maken. In elk winkelcentrum pedoseksuelen en ontsnapte TBS-ers. Onveiligheid drukt als een loden last op ieders smalle schouders. Het land binnenkort bestuurt door een kaalslagkabinet dat vooral nivelleert. De Lage Landen dus met gezwinde spoed zo rap mogelijk haastig vlot verlaten. Klimaatneutraal richting ruisende palmbomen, azuurblauw water en roombotergele stranden. ‘t Komt er nooit van want natte dromen zijn vrijblijvende fantasieën. Permanent de tredmolen van het trieste bestaan dan maar. Televisieprogramma “Verrek, ik vertrek!” toont mazzelaars die de stap wel wagen.
Leonard vraagt of ik het een geschikt moment vind voor een glaasje cognac. Ja lekker, zeg ik, want ik vind vrij veel momenten geschikt voor een glaasje cognac. Hij verwijdert zich en ik heb nu de tijd om het vertrek waarin ik me bevind wat nader te bekijken. Veel donker hout en donkere kleuren. Velours gordijnen en groene, wollige vloerbedekking. Veel oude dingen. Het soort inrichting dat door veel mensen voor chic wordt gehouden, maar waar wat mij betreft de bezem van de 20ste eeuw wel eens door heen mag.
Langzaam cirkelen de rookpluimpjes rond mijn gezicht. Ik staar naar boven, naar de bewolkte lucht. Ik staar naar boven en zie een wolk voor de maan schuiven. Het is zondagavond, net iets over achten en Nederland is bedekt onder een wolkendeken.
