Mijn vroegste herinnering

Oktober 1944
Bovenop de dijk, aan de overzijde van het water, staat een donkere koets met twee zwarte paarden. Op hun hoofd dragen ze een pluim. Achter de koets, voor de wijd geopende deuren zie ik mijn vader staan. Zijn handen tillen een kleine kist.

Poetslappen

Een dienend, op maatschappelijke verrijking gericht beroep. Dan denk je dan al vlot aan een carrière bij de politie. Kwestie van rechtvaardigheidsgevoel, inzet verbale kwaliteiten en, af en toe, wat spiermassa. Een stukje servicegerichtheid naar de dankbare burger toe. Samen een geweldige klus klaren. Medeburgers verantwoordelijkheidsgevoel bijbrengen. Niet dwingend, simpelweg vanuit overtuiging, natuurlijk overwicht. “Dit is het spel en dat de regels”. Die regelgeving is feitelijk niet nodig. Iedere rechtgeaarde burger wil het spel niet missen en een bijdrage leveren! Want de mens is intrinsiek goed. Fietsverlichting is dus op orde, rood is piepend in de remmen en andermans eigendommen worden gekoesterd, zelfs met eigen leven beschermd.

Gelukkig worden

Ik heb altijd gedacht dat het moeilijk was om gelukkig te worden. Omdat ik zelf nooit zo gelukkig was leek het me een onderneming die veel inspanning, studie en doorzettingsvermogen vergde. Ik verdiepte me daarom in religies, worstelde me door de hoofdwerken van onder meer Plato, Nietzsche en Schopenhauer en schafte me menig door Oprah Winfrey aanbevolen zelfhulpboek aan. Zonder noemenswaardig resultaat.

Liegbeesten!

Woensdag is het zover. Dan mogen we gaan kiezen wie we de komende vier jaar de macht over ons uit willen laten oefenen. En die macht dat is de dames en heren politici heel wat waard. Zoveel dat leugens en halve waarheden blijkbaar toegestaan zijn.

Waarschuwing

Nietsvermoedend zette ik de televisie aan en dat heb ik geweten. De TV stond op een programma dat achteraf ‘Sterren springen op zaterdag’ bleek te zijn. Een traumatische ervaring.