Toch wonderlijk dat iets dat in Engeland bekent staat als ’tactical voting’ in Nederland ‘strategisch kiezen’ heet. Zoiets fascineert mij als schrijver, schaker, spinndocter, diePLOmaat, (maar niet heus) mateloos. Maar goed, de verkiezingen zijn gelukkig weer voorbij en Engelsen ‘pour the tea in’ en Hollanders schenken hem nu eenmaal uit, dus om nou een hele column aan Van Dale te wijden…
De uitslagen zijn binnen en definitief. Nederland is duidelijk op weg naar het Amerikaanse systeem; een twee-partijen stelsel tussen conservatieven en progressieven. In mijn ogen hebben alle partijen verloren, behalve de PvdA en het CDA.
In een vorige column heb ik het een en ander te zeggen gehad over de manier waarop allochtonen worden gezien hier in Nederland. In deze column wil ik het graag hebben over een andere kant van de zaak. Een kant die ook erg belangrijk is en die wat mij betreft niet vaak genoeg kan worden benadrukt. Ik heb het nu over “Eigen verantwoordelijkheid”.
Het is een vrijdagavond in oktober en ik bevind me, zoals altijd, in mijn stamkroeg waar al mijn vrienden en kroegkennissen samenkomen om de week af te pilsen. Het gebral over werk, studie en politiek hebben we er in anderhalf uur wel doorheengejaagd. Daarna komen we, met flink wat drank in het lijf, steevast uit op ons favoriete gespreksonderwerp: sex.
Gistravond iets teveel koffie gedronken waardoor de slaap geen vat op mij kon krijgen. Al draaiend van de ene op de andere zij raak ik in een soort van halfslaap wat mij het gevoel geeft iets werkelijk te beleven waarvan je eigenlijk zeker kan zijn dat het niet zo is. Plotseling bevind ik mij in een ruimte waar mensen al nippend aan een glas droge witte wijn vriendelijk met elkander keuvelen en ontwaar in de verte een ietwat kalende man, die met een minzame glimlach op z’n gelaat, het schouwspel op enige afstand gadeslaat. Een man met gezag lijkt mij, en begeef me richting deze persoon onderwijl mijn arm uitstrekkend om de voorbij schuivende ober van een glas bubbels te verlossen.
