Als kind van de jaren zestig moet mij iets van ’t hart. Ik heb altijd enorm respect gehad voor de progessieve jongeren die in opstand kwamen tegen de destijds heersende macht van de Regenten en de Kerk. Vooral de elkaar overlappende belangen van beide machten waren een doorn in het oog van het progessieve volksdeel. Er is ferm geprostesteerd en er werden harde ondergrondse acties gevoerd. Vooral de Kerk moest het ontgelden.
Is een vuile racist. Heeft fascistische standpunten. Kan zijn schofterige beweringen niet met cijfers onderbouwen. Smerige PVV’er. Tot zover enkele complimenten die mij in mijn columnistenloopbaan op deze website en elders op internet ten deel vielen. Al deze loftuitingen kwamen tot mij naar aanleiding van stukjes die ik schreef over de grote oververtegenwoordiging van bepaalde bevolkingsgroepen in de criminaliteit. Zelfs het Meldpunt Discriminatie Internet was zo onder de indruk van mijn werk, dat ze een column uit puur egoïsme lieten verwijderen omdat die te mooi was om met het gepeupel te delen. Dankuwel.
Een hoop rumoer, links en rechts op internet. Over de voorspelling van trendwatcher Gerald Celente, dat binnenkort de Moslimhaat in heel West-Europa zal betekenen dat Moslims worden gedegradeerd tot rechteloze, tweederangs burgers, die in groten getale worden teruggejaagd naar de woestijnlanden waar zij of hun voorouders vandaan zijn gekomen.
Wie de grootste heeft. Daar gaat het gewoon om, in de Nederlandse politiek. En daarbuiten ook. Want zo werkt het toch altijd? Degene met de grootste wordt in de kroeg het eerst geholpen. Van degene met de grootste wordt het vaakst gepikt dat ‘ie voordringt in de rij bij de supermarkt. En de grootste haalt ook het vaakst de media met zijn provocerende uitspraken. Inderdaad, degene met de grootste bek mag het zeggen in Nederland. Principes tellen niet langer. Het gaat om opportunisme. Kijk maar:
“Nee, natuurlijk niet. Man, ik vlieg vanbinnen in de fik van dat spul!” Beslist sloeg Luc van Lier het aanbod van zijn kamergenoot af. Cointreau was desastreus voor het herstelproces. Een lang en pijnlijk herstelproces, want het had weinig gescheeld, of de moordaanslag was fataal afgelopen.
