-“Have you ever been to Europe?”
-“No…. I can not”
-“Why not?”
-“Can’t get a Schengen Visa.”
-“Why not?”
-“Terrorist.”
Even met de PVV gebeld: “Goedemorgen, Oplopers hier. Geertje in de buurt?” De telefonist die ik aan de lijn kreeg mompelde iets onverstaanbaars. Iets Limburgs, denk ik. Ik had geen idee, wat die brave borst nou allemaal had gezegd, dus ik wachtte geduldig af. En niet tevergeefs. Want na enige tijd kreeg ik de heer Wilders aan de lijn, die vrolijk vroeg, wat hij voor mij kon betekenen.
Van een politicus verwacht je dat hij standvastig is. Niet dat ie omvalt bij het eerste het beste zuchtje tegenwind van links of rechts. Betrouwbare mensen, met beide benen op de grond. Steeds meer Haagse lieden lijken daar moeite mee te hebben. Neem Tineke “Ticket” Huizinga van de ChristenUnie. Laat zich voor een fortuin naar Den Haag vliegen om een vergadering bij te wonen over bezuinigingen. Over bezuinigingen!
“Je schrijft misschien wel fraai, maar het mag wel wat scherper”, schreef iemand me laatst. Een reactie met twee gezichten, en ik las het dan ook dubbel. Hij heeft gelijk, ik neig naar mooischrijverij, naar verhalen. Toch zitten daar zeker ook boodschappen in verpakt, mijn eigen gevoel en soms ook mijn mening. Ondanks die verdediging heeft zijn opmerking me geraakt, blijft in mijn achterhoofd zeuren, omdat het me ook irriteert, eerlijk is eerlijk.
Wat is een goede column? Waaraan moet je voldoen om een goede columnist te zijn? Ben je dat alleen als je andere mensen, of iemand anders zijn smaak weet af te kraken? Of ben je ook een goede columnist als je een pakkend stuk weet te schrijven, terwijl je iedereen nog in zijn waarden weet te laten.
