Als ik terugdenk aan mijn vader, zie ik altijd eerst zijn ogen. Hij had indringend blauwe ogen, zoals de hemel soms heeft op een zonnige lenteochtend in maart. Helder, niet ijzig. Precies die kleur blauw waarmee de hemel dan lijkt uit te schreeuwen, dat het lente is.
Ik vind paprika al jaren zo ontzettend smerig. Als het in mijn eten zit, lust ik mijn eten niet meer. Als ik binnenkom in een huis waar er op dat moment een gerecht bereidt wordt met paprika, word ik misselijk. Kortom, ik vind het dus vies.
Ik had geen idee waar dat vandaan komt. Mijn moeder was nogal fan van paprika, dus gingen er hele grote stukken door het eten. Chili concarne, nasi, bami, ovenschotels. Hoe grotere stukken paprika hoe beter zelfs! Mijn vader vindt het wel best, die lustte altijd alles.(net zoals mijn broertjes, het zijn net vuilnisbakken!)
Heerlijk genieten van een weekend in de bossen. Even het verlies aan bomen in je woonplaats compenseren. Dan worden we zondagmorgen heel vroeg gebeld: je moeder ligt op sterven.
Het hoge woord is er eindelijk uit. Het schaamtegevoel dat niet bestaat wanneer je toegeeft verslaafd te zijn aan sigaretten, was wel degelijk aanwezig wanneer hij probeerde te vertellen dat hij Red Bull verslaafd was. Niet hetzelfde schaamtegevoel wat je zou kunnen voelen wanneer je zou zeggen dat je verslaafd was aan alcohol (‘denken ze nu dat ik een vrouwenmeppende tokkie ben?’), maar zo wanneer je zou zeggen dat je verslaafd bent aan het knuffelen van konijntjes. Het lijkt nogal mietig om aan iets verslaafd te raken aan iets, wat normaliter gezien wordt als een frisdrank, iets wat je alleen in de kroeg zou drinken als écht niemand anders de BOB wilde zijn die avond.
Er zijn blijkbaar nog trouwe radioluisteraars, want er zijn nog verscheidene zenders in de lucht. Ik ben niet de enige die de treurbuis liever mijdt.
