Een leeg bord staat hier voor mijn neus. Alhoewel, leeg? Niet helemaal. Hier en daar liggen nog enige rijstkorrels en stukjes prei en ei. Het ziet eruit alsof hier iemand erg heeft genoten van haar avondmaal. Chinees eten, wie kan daar nou niet van genieten…
In het midden van de zaal zie ik het witte silhouet van een mensenlichaam.
Vreemd om zo neer te kijken op iets wat niet meer bij je hoort. Als een jas heb ik het uitgetrokken; als een harnas ervaren. Het is nooit van mij geweest. Ik heb het geprobeerd. Geprobeerd om me er in thuis te voelen. Het voelde altijd vreemd aan; iets dat ik niet was. Maar, wie was ik?
Zweetdruppels parelen op mijn voorhoofd. Af en toe vloeit er één schoksgewijs langs een ooghoek via de hals en komt op mijn borst tot stilstand. Een plukje haar voor mijn ogen lijkt een vrijbrief te zijn voor het zoute vocht om te prikken. De koperen ploert opent mijn poriën met zijn brandende stralen. Mijn lichaam absorbeert ze als een drooggevallen spons en geeft ze weer af als dauw in de morgenstond.
Geen nieuws? Dan maken we nieuws!
Dit moet de drijfveer wel zijn van journalistiek Nederland die zich de handen warm wrijft met een Staatsinfantiel als Geert Wilders en wat makke helal schapen die conform er achteraan huppelen in tijden van toch een periode van komkommertijd leek te worden.
Tot mijn grote verbazing zag ik Ashlee Simpson, de nóg dommere zus van Jessica (van de real-life soap ‘Newly weds’ op MTV), haar single ‘La la’ zingen in een t-shirt met het portret van [url=http://www.adam-ant.net/]Adam Ant[/url]. Dat is opvallend, want Adam Ant is anno 2005 door bijna iedereen vergeten. Maar in de jaren ’80 was hij een trendsettend tieneridool en creëerde hij onder meer de pirate look, waarin op dat moment half modeminnend Nederland rond liep. Hij was zowel ‘prince charming’ als ‘goody two shoes’, maar lang duurde zijn voorspoed niet.
