Alex

We keken Spicht met gemengde gevoelens aan. De camera meenemen naar het ‘t Hoekje leek ons niet zo’n goed idee. Maar Spicht had daar andere ideeën over.
‘Ik wilde jullie laten zien dat Willem gewoon nog leefde. Dat hij in ’t Hoekje kwam, dat bijna alles bij het oude was.’
Er kwam een zweem van glimlach op haar gezicht. ‘Bijna alles,’ herhaalde ze. ‘Want ik ben zijn vriendin niet meer.’

Vriendschap

Gezellig aan het natafelen met een vriendin raken wij in gesprek over : vriendschap.
Wat is nu eigenlijk vriendschap. En elke vriendschap met welk persoon dan ook, is anders, toch??

Rimboe

Zo eens per jaar trekken wij de rimboe in. Dan verdwijnen wij een paar weken in de eenzame woestenij van het Franse platteland, waar de zon onze fletse lichamen beschijnt en de vogels in het Frans toch veel mooier kwetteren dan thuis. Daarbij prefereren wij de ontberingen van een camping met alleen koud water…, en een kleine geiser voor die dagen waarop de geest het verliest van het zwakke gestel. Vervolgens zoeken wij een stille plek voor het opzetten van de tent, klappen de stoelen uit en ontkurken de jerrycan met streekwijn. Aaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhhh…, vakantie.

Radiostilte

In spannende films vind het nog wel eens plaats. Radiostilte. De vijand zit je vlak op de hielen. Ze mogen je niet horen. Alles en iedereen is doodstil. Je bent er niet. Zo voelen wij ons ook. Connie en ik. We zijn ondergedoken. We vertellen niemand iets. Het is allemaal heel onwerkelijk. Leuk vinden we het niet, maar we hebben het er zelf naar gemaakt. We zijn op de vlucht geslagen. En nou moeten we maar zien wat er van komt.

Wasstraat deel 10 (slot) : Vrij als een vogel

Ik staar in een loop. Een man met een satanische blik in zijn ogen houdt het wapen strak op mij gericht. Exact tussen mijn ogen. Een lichte trilling bij zijn mondhoek, een verbeten blik en een vinger die zich spant. Ondanks het nachtelijke uur verschijnt plotseling de zon in zijn volle glorie. De wereld explodeert voor mijn ogen en valt in kleurrijke scherven uiteen.