Pesten of gepest worden is iets wat al sinds jaar en dag bestaat. Iedereen heeft wel eens gepest of is wel eens gepest. Maar nu is Tim dood. Dood omdat hij volgens eigen zeggen altijd werd gepest. Hij koos er voor een eind te maken aan zijn leven.
De weg suist onder de autobanden. Het monotone gedreun van de typisch Duitse Autobahn, dat kent ze wel. In de achteruitkijkspiegel ziet ze Suzanna en Luca vertrouwd tegen elkaar aan liggen. Ze glimlacht. Grappig hoe een knulletje van vijf jaar een volwassen meid een smartphone uitlegt.
Om elf uur ‘s ochtends word ik gebeld door iemand van de politie. Een teamchef of zoiets. Dan zit je net aan je sigaartje en kop koffie achter je bureau te fantaseren over een rustige dag, krijg je dit!
‘Meneer Paco? Politie, Zuphen. Bij ons zit ene Bopske. Wil niets zeggen, behalve uw naam en telefoonnummer. Is de man losgebroken uit een streng bewaakte bunker of zo?
Er zit echt een steekje los aan de vent. Komt u even langs om hem op te halen? Of dragen wij hem meteen maar over aan een psychiatercollectief.’
Mijn gedachten werden ruw onderbroken doordat Lies voorover op haar handen en knieën viel. De schrik was groter dan de pijn en ze vertrok haar gezicht tot een grimas. Klaar voor de schrikjank. Die komt bij de meeste kinderen in drieën op gang. Eerst een klein kermpje en dan heel diep adem halen voor de sirene die daarop volgt. En na het tweede intermezzo volgt dan de climax, waarna ze ontreddert, oneindig lang alle troost opeisen.
Oma had in het schuurtje van haar aanleunwoning de hogedrukreiniger van wijlen opa Verhoeven gevonden en mee naar binnen genomen. Ze zou het waarschijnlijk in haar vergevorderde staat van dementie verward hebben met een stofzuiger. De precieze oorzaak van haar overlijden is tot op de dag van vandaag nooit vastgesteld, maar ze werd gevonden nabij de keukendeur in een laag water, onder een stapel gebroken serviesgoed en een omgevallen wandkast.
