vervoer

Decadentie (deel 3 van 3)

Daar waar we op het einde van het vorige lezen met een volkomen ‘amen’ zouden kunnen afsluiten gaan we toch nog even door.
Frans was dus de eerste minister van het land en via dat statuut kon hij ferm regeren. Door zijn wetgeving rond de decadentie nauwgezet uit te voeren zorgde hij voor een welstand en een rust waar de nog bekvechtende leiders van de omringende landen met verbaasde argusogen op toekeken.

Door Meralixe, geleden

Als de rapen gaar zijn

Piet laadt de vaatwasser uit. Truus veegt de vloer aan. Niet met Piet. Dat zou ze niet durven. Truus maakt het bed op. Trekt de lakens af. Niet met Piet. Dat zou ze niet durven. Piet vervangt een lamp. Samen met zijn zonen. Die draaien de tafel rond waar hun vader op staat. Truus vindt dat maar niets. Zij houdt niet van spelletjes. Behalve met haar dochters. Het liefst doen ze voetje van de vloer. Die wordt dan niet vies. Gelukkig maar.

Door Harrie, geleden

Mafalda (Slot)

Het is donker wanneer ik naar huis loop. Ik strijk mijn rokje recht. Stap stevig door. Het zijn dan wel mijn buren, toch moet ik een stuk wandelen. Tijd voor een auto. Maar ja, moet ik eerst mijn vader lief aankijken. O ja en zijn nieuwe vrouw. Alessandra Civitelo-Ceti, geboren Verheijen.
Mijn God, een naam vol. Of ik er moeite mee heb. Wel nee joh? Als zij met een ouwe vent wil, moet ze het vooral doen.

Door Gerardinho, geleden

Dinsdag

Maandagochtend, herfst en opgebroken wegen hier, verslapen bovendien. Met lichte hoofdpijn las ik de wekker die een uur later aangaf dan de sinds kort heersende wintertijd. De wekker, een digitale, tikt niet meer maar geeft licht. Ieder moment van de nacht zie ik in het donker hoe laat het is. Dat is handig. Bij iedere blik moet ik er het komende half jaar een uur afdenken. De gebruiksaanwijzing is zoek.

Door FranK, geleden

Mafalda VI

De laatste kilometers van de reis worden in stilte afgelegd. Suzanna stuurt de auto vastberaden door het woester wordende landschap. Sandra zit met Luca achterin en speelt met de Nintendo. Zij verliest keer op keer.
“Plaspauze,” zegt de bestuurster als ze stopt op een verlaten parkeerplaats. Buiten voelt de milde winterlucht prettig aan.
“Wat is er?” vraagt Sandra als ze met haar hand het gezicht van Suzanna streelt.
“Even wachten. Wil jij het laatst stuk rijden, volgens mij is het nog een kilometer of zo.”
Sandra knikt en slaat haar armen om haar vriendin. Ze voelt een lichte spanning in dat jonge, broze lichaam. Luca kijkt met grote ogen naar de vrouwen.
Ze rijden verder, het is rond lunchtijd en rustig op de weg.

Door Gerardinho, geleden