De hele maatschappij draait om snelheid, hip zijn en mee kunnen komen. Wie heeft de leukste vrienden, wie gaat naar de hipste clubs, wie heeft het ’t drukst?
Het leven gaat als in een flits voorbij, sta jij nog stil bij wat je doet? Ik niet, allang niet meer. Wanneer heb ik daar tijd voor?
Het is altijd rennen en vliegen, vallen en opstaan. Ik denk dat jullie allemaal weten wat ik bedoel, we zitten allemaal in dezelfde draaimolen van onze geweldige westerse wereld. Er wordt van ons zoveel verwacht. Je moet studeren, werken, sporten, familie en vriendschappen onderhouden, ga zo maar door. Ieder van ons zal dit lijstje aan kunnen vullen tot in de oneindigheid.
Hele lofzangen worden er gezongen over de wereld waar wij in mogen leven. We kunnen zoveel, we mogen zoveel. De wereld ligt aan onze voeten. Men vergeet echter te melden dat we ook verplicht zijn overal aan mee te doen.
Een keer zaterdagavond op de bank hangen? Een keer geen zin hebben om bij te kletsen bij vriendin nummer zoveel? Een keer geen zin om alles vol te plannen? Niet alleen ben je dan niet ‘hip’, je zou er ook nog een schuldgevoel aan overhouden.
En bevalt iets niet, dan wordt het snel uit je leven geband. Een vriend of kennis die zich niet aanpast? Die spreek je dan toch gewoon niet meer. Iets wat er niet bijhoort? Iets wat uit de toon valt? Wegmoffelen die handel!
Niet alleen het leven gaat op deze manier, met je vrienden en je vrijetijdsbesteding.. Maar ook de liefde word op deze manier verdrongen tot een manier om je vrije tijd te besteden. Zie je een leuke jongen of meid? Als het niet snel genoeg gaat, snel weer verder naar de volgende! En is hij nu wel leuk genoeg, volgende week kan dat zomaar veranderd zijn. Kom nou, je verspilt je tijd toch niet met iemand die niet leuk genoeg is.

We denken allemaal dat dit voortkomt uit onze eigen, vrije wil. Maar eigenlijk zijn we allemaal slachtoffers van onze tijd! De trend ligt er nu eenmaal, de mens is niet krachtig genoeg zich daaraan te onttrekken.
Dus hollen we met zijn allen achter de rest aan.
Is het mogelijk mij hieraan te onttrekken? Is het mogelijk om te zeggen dat ik niet meer meedoe? Waarschijnlijk kijken jullie mij dan aan alsof ik een debielletje ben geworden. Wie is er nou zo stom om te zeggen dat ze niet alles mee wil maken? Dat ze graag een keer wat rust inbouwd?
Stiekem denk ik dat we dat allemaal willen. We zijn druk bezig met het bouwen aan onze toekomst, we studeren, werken, ontmoeten mensen, bouwen aan vriendschappen en zoeken de ware. Alles omdat we later alles voor elkaar willen hebben.
Stiekem wil ik al een paar jaar verder zijn. Klaar met studeren, lekker aan het werk. Genoeg echte vrienden om de rest van mijn leven nooit meer eenzaam te zijn. De ware eindelijk gevonden, geborgen in zijn armen. Nooit meer ruzie met mijn ouders omdat ik weer eens alles mee wil maken. Gewoon op mijn gemakje leven, samen met diegene waar ik van hou.
Ik denk niet dat ik de enige ben die dit denkt, ik denk niet dat ik de enige ben die dit wil.
Sterker nog, ik weet dat ik niet de enige ben. Waarom gaat iedereen dan door met dit toneelspel? Waarom stopt het niet gewoon? Als we met zijn allen zeggen, we kappen ermee! We slaan de komende jaren over en we settelen ons. Beginnen aan de jaren van rust in onszelf.
Want daar draait het om. We willen alles zien, weten en meemaken, omdat we de rust in onszelf willen vinden. Dan mag de wereld zo hectisch zijn als nu, zolang je jezelf kent, maakt dat niet uit.

Betekend dit nu dat ik mezelf nog niet ken? Waarschijnlijk wel. Ik hoop alleen dat het niet te lang duurt voordat ik mezelf tegenkom!


9 reacties

Ma3anne · 8 februari 2010 op 17:16

[quote]De hele maatschappij draait om snelheid, hip zijn en mee kunnen komen. [/quote]
Hier zit hem meteen al de kneep. Wie heeft je dit wijsgemaakt? Je bent er altijd nog zelf bij in hoeverre je gek laat maken door wat de tv of de bladen voorspiegelen.

Als ik het hele stukje zo lees, denk ik, dat je gewoon moet doen wat je zelf al aangeeft: die druk op je nek lichter maken en wat rust voor jezelf inbouwen. Niks mis mee. Lekker bank hangen, een keer niet mee uitgaan en niet alles mee willen maken, want dat kan toch niet. Je mist altijd wel wat. En dat geeft helemaal niks.

Kop op. De start tot een lekkerder leven heb je al gemaakt door jezelf deze vragen te stellen. Nu nog de goede antwoorden geven. 😉

Emiliever · 8 februari 2010 op 19:33

Waarschijnlijk heeft Ma3anne gelijk, maar ik snap wel wat je bedoelt. Ik heb dat gevoel ook weleens, dat het allemaal snel en mooi en druk moet…Daarom wil ik je meegeven om vooral de raad van M3 op te volgen. Ik ben namelijk niet zo jong meer en het door jou beschreven gevoel bekruipt me nog steeds bij vlagen. Je kunt er maar beter meteen iets aan gaan doen, en starten met het leven waar je naar verlangt!

RobertH · 8 februari 2010 op 21:02

Ik zal je een geheimpje verklappen. Het kan allebei! Je kunt hip zijn én tegelijk niet aan alle dingen meedoen.

Zeg gewoon zonder schuldgevoel ‘nee’ en mensen zullen je respecteren en volgen. Geen zin? Zeg het gewoon. En dan zijn er ineens veel meer die eigenlijk geen zin hebben.

Juist dingen niet per sé moeten doen is een luxe. Let maar op, straks wordt het juist als enorm luxe gezien als je niet met tweeen hoeft te werken, in de plaatst van zoals het nu gezien wordt.

joopvanpoll · 9 februari 2010 op 07:19

Aardig worteltje,
Te lang ben ik doorgegaan met het door jou geschetste leven, ondanks die weinige momenten van inkeer die ik ook had. Toen ergens in de late mid-life volgde overspannenheid, doorgedraaid… Vervolgens weer verder, volgas, er was geen alternatief, de top-hypotheek een feit, de gouden ketenen… Het “Pete’s principle”, de vlucht voorwaards, en het lukte ook nog dacht ik, “fake it till you make it” en tenslotte de ineenstorting…
Dus, in blessuretijd schrijf ik je worteltje, neem het waardevolle signaal aux-serieux, nu je het nog voelt.
Joop.

Mien · 9 februari 2010 op 08:05

De wereld een groot schouw- en toneelspel.
Nu nog de rollen leren spelen.
Zoek een paar mooie uit.

Mien Regie

Worteltje · 9 februari 2010 op 08:42

Hoi hoi,

ik neem jullie raad zeker ter harte. Ben ook al druk bezig zelfs met mijn eigen plan trekken, en doen waar ik zin in heb. Soms blijft dit echter moeilijk, omdat je dan de druk voelt die anderen op je uitoefenen. Die druk voel je op allerlei manieren, bijvoorbeeld door een kort smsje van een vriendin die je al een tijdje niet meer gezien hebt. ‘Zin om af te spreken vanavond?’
eigenlijk draait het denk ik om 1 ding; schuldgevoel.

Groetjes Janneke

pally · 9 februari 2010 op 12:15

ha Peentje!
Onderstaande zin sprong er voor mij even uit:

[quote]een keer geen zin hebben om bij te kletsen bij vriendin nummer zoveel?[/quote]

Ik denk als je het hebt over vriendin no. zoveel dat het een hele schare suggereert en dat zegt weer dat je geen echte vrienden hebt. Mijn raad is er hoogstens een paar uit te zoeken en daar echt wat aan te hebben. Meer diepgang, meer tijd. Daarbij schijt hebben om niet hip te zijn en je schiet al een eind in de goede richting, denk ik. Door je constant mee te laten voeren in de stroom hou je zelf dit soort leven in stand.
succes!

groet van Pally

Worteltje · 9 februari 2010 op 14:35

Hoi hoi,

ik had inderdaad een ‘hele’ schare aan vriendinnen, voornamelijk omdat ik geen nee durfde te zeggen. De echte vriendinnen zijn er al heel lang en die blijven ook. Dit verminderd nu, en zorgt ervoor dat ik steeds meer tot de kern kom. Het is alleen wel een lange en soms moeilijke weg. Het blijft moeilijk om alleen voor mijzelf te kiezen.

Groetjes

LouisP · 9 februari 2010 op 23:49

Worteltje,
op een of andere manier ben ik blij met zo’n stuk als ‘te druk’….’t is in feite al zo oud als de straat wat er in staat maar toch wel erg belangrijk, lijkt me, en het komt volgens mij veel voor. Het stuk en de reacties daarop zetten mij in ieder geval weer wat aan het denken….’t is er wat bij ingeschoten wegens..’te druk’

Succes met ‘het’..en je gaat jezelf echt wel tegenkomen….

Louis

Geef een antwoord