Als je via Schiedam-noord naar de Schie loopt, dan kom je een oude kerk tegen. Het boerendorpje waarin dat gekerkte staat heet “Veere aan de Kandelaar”. Een oude veerpont zette daar eeuwen geleden mensen over de Schie; van en naar Schiedam. Veelal boeren waren het, en dan met of zonder hun veestapel. In het heden kun je de geest van het verleden nog goed herkennen, en aanvoelen; en dat moet ook zo blijven vindt ik. Het straalt een bepaalde sfeer uit.
Een verlaten kerk met een goed onderhouden, naastgelegen begraafplaats achter de pastorietuin. Maar een koster, kerkgangers of ouderlingen ontbreken helaas in dit idyllische tafereel. En ook passend kerkgezang is er niet te horen.

Tegenover de kerk neem ik plaats op een bank, en bekijk mij dit tafereel; maar vooral mijn fantasie laat ik daarbij de vrije loop. Veronderstel nu eens dat het nacht zou zijn? Aardedonker, en met een maan die in een dunne sikkel zijn matige schijnsel over dit schouwspel laat vallen; met hier en daar een herkenbaar sterrenbeeld aan de hemel. Spookachtig bijna.

In die lege kerk, in dat aarde donker, zie ik plots een lichtschijn bewegen. Van raam naar raam beweegt het licht zich schichtig voort. Is er dan toch iemand daarbinnen? Nieuwsgierig sluip ik de pastorietuin in en probeer bij een raam te komen. Op een stapel stenen kan ik net door het raam kijken en zie een licht door de lege kerk dwalen. Als ik goed kijk zie ik een menselijk figuur, in habijt. Figuur knielt neer en buigt het hoofd. Het licht tempert en gaat uit.

Langzaam keer ik terug uit mijn overpeinzing, met vóór mij het verleden en links van mij mijn verlichte stad Schiedam. Hoe lang heb ik daar gezeten, vraag ik mij af en in gedachten verzonken loop ik het donkere pad af; met mijn handen diep in mijn zakken.

Een klak-klak-klak geluid doet mij stilstaan en omkijken. Er komt een ruiter aan: een boerenzoon te paard. Hij groet mij in het voorbijgaan en hobbelt verder. Ik groet hem terug, maar dat zal hij waarschijnlijk niet meer gezien hebben.

Heden en verleden; ongemerkt kruisen zij elkaar hier. Hoe opmerkzaam moet je zijn om dit, in het juiste perspectief, te kunnen zien?

Categorieën: Verhalen

8 reacties

LouisP · 12 december 2010 op 11:09

Wat een bijzonder stukje Peet,
“fantasie de vrije loop laten”…’t plaatje wat je hier schetst leent zich daar perfect voor..

louis

arta · 12 december 2010 op 11:16

Die laatste zin blijft hangen…

Erg mooi, mysterieus neergezet!

Dit soort momenten kleuren je leven…

trawant · 12 december 2010 op 14:28

Ik verwachtte al bijna de man zonder hoofd op dat paard in de schemer.. Mooi raadselachtig neergezet.

SIMBA · 12 december 2010 op 14:44

Een juweeltje P.!

pally · 12 december 2010 op 16:24

Mooi heden en verleden door elkaar gemengd tot een sterk sfeerbeeld, Peet!

groet van Pally

Anti · 12 december 2010 op 16:49

Heel mooi stukske P. Ik zie alles zo voor me.

Harrie · 13 december 2010 op 16:24

Ik zie Panoramix voor me. Die goeie ouwe lummel. Ik moet ook denken aan zonnevelden en aan margrietjes. Geen idee waarom.

patjelotje · 2 januari 2011 op 09:21

Erg mooi stukje, vind ik. ik kom ze vaker lezen. 🙂

Geef een reactie

Avatar plaatshouder