Verjaring

[i] Er waait een frisse wind over de begraafplaats. Onbewust huiver ik en trekt er een rilling over mijn ruggengraat. Terwijl ik de steen in me opneem, vertroebelt mijn blik en ergens vanuit het niets hoor ik een zacht geroezemoes.[/i] Verbaasd zie ik, dat ik in een café terecht ben gekomen. Terug in de tijd, een glas bier kost hier nog twee gulden vijftig. Het is er groezelig. Vanuit bevuilde, bestofte ramen, schijnt de zon naar binnen. Ze lijkt een Zwanenmeer van stofdeeltjes te verspreiden, die elk een eigen uitvoering tonen.
Om de ronde, houten tafels, staan houten stoelen geposteerd. Op de tafels liggen kleedjes van kaal geworden pluche. De kleur, ooit rood, houdt het midden tussen oudbruin en vaalroze. De stenen vloer heeft zijn beste tijd gehad, de route van bar naar buiten is uitgesleten door het vele gebruik. Her en der verspreid staan uitpuilende asbakken.

Het geroezemoes gaat over in geschuifel van stoelen, gevolgd door het typische geluid van houten klompen op een stenen vloer. Daar loopt hij, mijn vader. Hij is niet zo veel verouderd. In zijn ene hand heeft hij een glas bier, in de andere hand zijn rokertje. Hoewel het er vertrouwd uitziet, verbaast het me, dat hij nog rookt, na zijn hartstilstand.

Mijn vader draait zich om vanaf de bar, ziet mij niet. Zijn helder blauwe ogen turen in de verte, over mijn schouders en ik kijk om. Een bekende dient zich aan. Mijn vaders oudste vriend staat lachend en zwaaiend in de deur. “Gelukt,” zegt hij. “Het had even wat voeten in de aarde, maar voor een uurtje mocht het”. Met vriend vertrekt vader naar de biljarttafel, die in het midden van het café is geposteerd. Er staat nog een andere man bij, die ik niet ken. Met gebaren vraagt mijn vader, of de andere man ook nog een biertje wil. Hij knikt van wel. Vader loopt terug richting de bar, pakt de keu die ongebruikt op het groene laken ligt en bestelt een glas bier voor zijn vrienden. Even later stort hij zich volop op het biljarten. Zijn ogen glimmen, stralen, genieten, zo ken ik hem niet.

Tussendoor worden de roddels van het dorp uitgewisseld, even later zijn de glazen leeg. De bardame, ook niet meer piepjong, komt naar mijn vader toe en met een geheimzinnig gezicht lijkt ze te vragen, of hij even meekomt. Er staat een vreemde taart voor mijn vader klaar, en een bosje sneeuwklokjes. De taart is versierd met tuinbonen. Niemand lijkt het gek te vinden, alle feestgangers lijken te weten, dat het mijn vaders lievelingsgroenten zijn.
Op de taart staan 23 kaarsjes. Blijkbaar kunnen ze hier niet tellen. Volgens mij moeten het er 82 zijn. Dan schiet me de bedoeling te binnen en ik moet lachen. Het is zijn 23e verjaardag hier.

Met een precisie die past bij zijn manier van tuinieren, blaast mijn vader de kaarsjes uit. Even sluit hij zijn ogen en lijkt het, alsof hij een wens doet.
Plotseling merkt hij mij op, tussen de andere feestgangers. Papa lacht en met glanzende ogen zwaait hij naar me. Ik kijk hem aan en zie hem voor het eerst, echt. Ik geef hem een vette knipoog en ik stuur hem een grote kushand. Het is goed. Even kijken we elkaar in een moment van allesomvattend begrijpen aan, al lijkt mijn blik te vertroebelen..

[i]De wind wakkert verder aan, over de begraafplaats. Ik schrik wakker uit mijn overpeinzing, werp een blik op het graf en de steen, die aan mijn voeten ligt. Verrast constateer ik, dat de beplanting welig tiert. Hoe kan het ook anders, mijn vader ligt hier, een tuinman.

Van harte met je verjaardag, pap…[/i].