Als een fijngebouwd skelet hangen er takken met een lichte zweem van pasgeboren groen over de sloot. Langzaam geven zij druppels water af, terug naar de natuur. In de sloot zwemmen wat voorzichtige vissen om te laten zien dat de lente is begonnen, al kun je dat aan de begroeiing van de wallekant nog niet zien. Grijs en grauw is het, mist laat zich als een deken over mevrouw Ontwikkeling vallen en even ziet ze niets meer. De wereld is vertrokken, buitengesloten. Zij blijft achter, opgesloten in haar eigen hoofd. Laatst was het anders, ging het beter. Geweldig zelfs, want het kon het niet op. Haar column was column van de dag geworden. Iets om trots op te zijn. Toen wel, maar vandaag niet. Het gevoel van euforie is verdwenen. Wat overblijft, is het gevoel van mislukt zijn, door wat kritiek op spelfouten, komma’s en dergelijke. Waarom zou het ook anders, ze is immers meester in de zelfkritiek. Ze kan niks en ze weet niks. Daar kan ze heel goed over schrijven, maar technisch klopt daar dan weer niks van. Kampioen van Niks is ze.

Ze haat het, wanneer het zwarte gat zich vanuit haar onderbewuste een plek naar boven vecht, om daar haar goede humeur te verdrijven. Wat overblijft is het zwarte niets. Het allesoverheersende gevoel van niks te kunnen en niks meer te willen. Niks meer beginnen, uit angst te falen. Verstand verliest het van gevoel. Haar verstand zegt namelijk, dat ze wèl kan schrijven, maar dat ze geduld moet hebben. Geduld, met zichzelf en met haar hoofd. Verstand fluistert zachtjes in haar oor, dat ze boft. Met haar hoofd, waarin van alles blijft hangen en plakken, kan zij immers een schat aan verhalen vertellen? Haar zwarte zijde jammert terug, dat het toch alleen maar nare verhalen zijn. En bovendien zijn het verhalen die tòch bol staan van de spellingsfouten en stijlbloempjes.

Gevoel heet haar zwarte zijde, al zal ze dat ontkennen als je het haar vraagt. Gevoelens zijn moeilijk en niet beheersbaar. De samenwerking tussen verstand en gevoel is de laatste tijd ver te zoeken, liggen met elkaar overhoop. Gevoel, altijd keurig verstopt, heeft zich als een razende ontketend. Heeft de neiging om op onaangekondigd tevoorschijn te komen en zich in onverwachte gedaantes te tonen. Onevenwichtig wordt ze daarvan, ze haat het.

Een technische opleiding heeft ze niet gehad en toch kan ze heel goed metselen. Kastelen heeft ze in de loop der jaren opgetrokken, een eerdere burn-out doet daar niets aan af. Af en toe vindt ze een stukje gevoel terug, tussen de puinhopen van brokken steen. Gevoel laat zich echter niet kneden, noch tussen de brokken voegen. Moe is ze, heel erg moe. De dagelijkse strijd tussen Gevoel en Verstand begint zijn tol te eisen.

Mevrouw Ontwikkeling droomt zich halfgrijs, gehuld in de zwarte nevel. Ergens in de verte hoort ze iemand haar naam roepen. Het is haar vriendin Verstand. Ze zegt dat het tijd is om wakker te worden en uit de zwarte nevel te stappen. Het is tijd om vrede te sluiten met haar ergste vijanden, namelijk met zichzelf en haar Gevoel. De laatste heeft beloofd, niet meer zomaar overvallen te plegen en vriendin Verstand heeft beloofd, voortaan Gevoel te prevaleren.
Een Verstandshuwelijk is geboren, op basis van Gevoel.

Categorieën: Maatschappij

Odette

Overtuigd twijfelaar. Boetseert woordjes tot sprekende beelden.

10 reacties

Dees · 18 april 2010 op 13:41

Hee lieve dame,

Grappig, een jaar geleden zat ik middenin een burn-out en struikelde ik ineens over de mensen die ook met een burn-out te kampen hadden. De laatste tijd heb ik veel te maken met mensen die burn-out te boven zijn gekomen. En ziehier, zelfs in het virtuele.

Je schrijft hartstikke goed (barst van het talent, belangrijker dan die spellingsdingetjes), maar ja daar gaat het natuurlijk niet om. Je hoort die complimentenvoeding niet nodig te hebben om je goed te blijven voelen.

Ik kan je mindfulness aanraden, dat raad ik zo’n beetje de hele wereld aan [i]these days[/i], want gevoel is niet je vijand, het verstand dat het gevoel wil onderdrukken is de vijand. Is mijn overtuiging. Maar hee.

Mooi stukje, dichtbij huis voor mij. Ik houd wel van de openheid, zonder dat je jezelf daarmee slachtoffert. Zowel bij mensen als in stukjes. Of allebei 😀 sjees, dees, wat een breedspraak. Fijn weekend mevrouw O!

Avalanche · 18 april 2010 op 17:57

Ben het helemaal met Dees eens: er mankeert helemaal niets aan je schrijftalent.

De laatste weken overvalt mij ook die vermoeidheid, die jij beschrijft. Soms weet ik niet meer welke kant ik op wil. Als ik het dan weet, bots ik tegen allerlei muren. Gaandeweg leer ik steeds meer op mijn gevoel te vertrouwen. Soms helpt het écht, om je verstand uit te schakelen.

Ingrid · 18 april 2010 op 19:31

De weg omhoog is net zo lang als de weg naar beneden. Bij mij inmiddels twee jaar. Ik ben op de goede weg. Het valt niet mee. Maar er schijnt licht aan het eind van de tunnel. Een licht waar ik wanhopig naar op zoek was.

Met vertrouwen en geloven
kom je elke zorg te boven
Angst en twijfel zijn een last
hoop doet leven, dat staat vast

Ontwikkeling · 18 april 2010 op 19:46

[quote]Je schrijft hartstikke goed (barst van het talent,….[/quote]
Lieve Dees, hoewel ik daar vandaag een luchtsprong om maak, is dit voor morgen niet genoeg. Twee keer een BO doorgemaakt, alle goeie dingen dan maar in drieëen… Onzekerheid loopt als een rode draad door mijn leven. Hoewel een grote bek de boel aardig verdoezelt….

Ontwikkeling · 18 april 2010 op 19:49

[quote]Gaandeweg leer ik steeds meer op mijn gevoel te vertrouwen. Soms helpt het écht, om je verstand uit te schakelen.[/quote]
Toen ik veertig werd heb ik besloten, dat dit mijn lijfspreuk moet worden. Of het ook lukt?
Een mens moet blijven oefenen…

arta · 19 april 2010 op 08:54

Zal ik het nog even ingewikkelder maken? Wmb zijn verstand en gevoel alleen maar hulpmiddelen. Echte drijfkracht komt voort uit instinct, gedragen door de eerder genoemden. Ik leef op mijn instincten, waardoor gevoel en verstand een totaal andere betekenis krijgen en veel handiger zijn om mee om te gaan!
Enne…gewoon schrijven, dat kun je, dat doe je goed! (spellingsdingetjes kun je leren, schrijfkunst niet)

Ontwikkeling · 19 april 2010 op 16:11

Uhhh heb geen BO? 😀 (niet meer)
Deze posting komt voort uit mijn eeuwige onzekerheid…Ooit leer ik het af…
Thanks 😉

Ontwikkeling · 19 april 2010 op 16:12

:kus:

LouisP · 19 april 2010 op 18:38

Ontwikkeling,
erg bijzonder, eerlijk…en gewoon.goed geschreven

gr.
louis

Fem · 20 april 2010 op 07:08

Onzekerheid is een grote vijand, maar gevoel kan ook weer een goede reisgenoot zijn als je door de zwarte nevel reist.
Juist je gevoel maakt namelijk van dit verhaal iets heel bijzonders…

Geef een antwoord