Ik moet in de stad zijn en terwijl ik de parkeergarage indraai zie ik het al, de kermis staat er weer. Niet zo’n lullig dorpsdingetje, maar ook niet een die van heinde en verre wordt bezocht. Ik slenter wat langs de attracties en kijk zo eens hier en daar. Bij de botsauto’s, vroeger ook mijn favoriet, staat het vol met hangpubers. Een club stoere jongens die elkaar duwen en trekken, en een paar meter verderdop een groep meiden die quasi ongeïnteresseerd staan te heupswingen op de muziek die uit de speakers buldert. Minstens de helft daarvan staat met een mobieltje in de hand en is bezig met bellen of sms’en. Zijn ze bezig om te vertellen dat het hier leuk is, of zijn ze aan het vragen of het ergens anders nóg leuker is? Ik zal het nooit weten.

Een stukje verderop staat zo’n tuimelaar die de passagiers al draaiend over de kop, schuddend en buitelend, tot kotsen maant. De jongens natuurlijk met een strak gezicht en losse handen, alsof dit voor hun dagelijkse kost is. De meiden slaken gilletjes en sommigen proberen krampachtig de topjes of rokjes op hun plaats te houden. Is dit een geraffineerd gebaar van aandacht naar de ferme knapen? Ook dit zal ik nooit weten.

Na langs diverse geldgraaimachines te lopen beland ik bij de laatste publiekstrekker in de rij. Een stand waar een drietal trampolines staan met daarboven een stellage. Elastieken zwieren zachtjes in de wind. Ik blijf hier even in de buurt staan om te kijken naar een oma met haar kleindochtertje. Ik hoop voor haar tenminste dat het de oma is. Het meisje van een jaar of zes wordt in een tuigje, wat veel te groot lijkt, verpakt en zij schopt haar slippertjes richting oma. Zij begint te springen, steeds hoger, en de elastieken zorgen ervoor dat zij weer zachtjes kan landen, om nóg hoger te springen. Zij schatert terwijl haar gebloemde jurkje om haar heen fladdert. Ik moet glimlachen.

Opeens dringt er een boos besef tot me door, iets klopt hier niet.
Hier staat een nogal grote man van middelbare leeftijd, alleen, met een grijns op zijn gezicht, te kijken naar een klein meisje met een fladderend jurkje.
Kwaad op mezelf draai ik me om en loop verder.
Dit zou niet mogen, ik zou dat niet moeten denken maar het gebeurt wel. Ik loop inwendig te vloeken op de hufters die hier de oorzaak van zijn. Wat voor maatschappij is dit toch waar onze kinderen ten prooi vallen aan wanstaltig zieke geesten; waar een vrouw na elf uur ‘s-avonds nauwelijks nog alleen over straat durft. Waar de strafmaat voor dat soort delicten een lachertje is vergeleken bij het leed wat wordt veroorzaakt.

Ik zal het nooit weten.


10 reacties

Neuskleuter · 6 juli 2011 op 17:27

Wauw, ik vroeg me al af waar het naartoe zou gaan, maar wat een einde!

Kinderen kunnen zo vertederen, maar je kan het als man inderdaad nauwelijks meer zeggen, tenzij je net over een kinderwens praat 😉

Mien · 7 juli 2011 op 00:05

[url=http://4umi.com/image/illusion/whats_on_a_mans_mind.jpg]What’s on a mans mind?[/url]

Mien

arta · 7 juli 2011 op 08:20

Goed geschreven, sterke twist!
🙂

sylvia1 · 7 juli 2011 op 09:46

Inderdaad, sterke column, vooral door het mooie einde.

SIMBA · 7 juli 2011 op 15:41

Mooie wending in het verhaal!
En ja het is triest dat je daar niet onschuldig naar kunt kijken, net als moeders die tegen hun dochter zeggen “niet ondersteboven aan klimrek als je een jurkje aanhebt!”Ik snap die moeders wel, maar kleine meisjes moeten toch gewoon kunnen spelen, ongeacht wat ze aanhebben…..

LouisP · 7 juli 2011 op 15:50

Die wending voel ik wel, maar dat vind ik niet het beste uit je stuk. Juist de beschrijving los van die wending vind ik sterk. Zoals die eerste alinea..

De wending
Opeens dringt er een boos besef tot me door, iets klopt hier niet…
Boos besef is te zwaar….alsof de auteur zichzelf niet vertrouwt….
Vanaf..dit zou niet mogen……had weggemogen om het sterker te maken…met meer vragen….laatste stuk is te, te duidelijk, te overdreven…maar ‘k begrijp de bedoeling….die is echt heel goed!

pally · 8 juli 2011 op 10:17

Heel sterk stuk met mooie wending.

groet van Pally

Meralixe · 8 juli 2011 op 11:07

Eerst het goede: Je kunt zeker iets vertellen met hier en daar mooie beeldende zinnen.

Die wending…. Ik heb daar moeite mee. Het is eerder een verandering van onderwerp terwijl het ene niets te maken heeft met het andere. Dan vind ik het eerder een beetje vreemd. Persoonlijke mening hoor, niet te zwaar aan tillen!!!

Chris · 9 juli 2011 op 14:17

Mien gaf het in zijn reactie al een beetje aan, maar ik denk ook dat Freud dit een interessant stukje had gevonden, waarom wordt een man van middelbare leeftijd boos op zichzelf als hij een jong onschuldig meisje ziet en geeft hij vervolgens de rest van de wereld de schuld van zijn eigen gedachtes.

Ik wil het niet weten.

Mart · 12 juli 2011 op 14:23

@Lou: Je hebt gelijk, hier kan ik wat mee.

@Chris: Ik heb jouw commentaar met dezelfde aandacht en interesse gelezen als de rest van je digitale diarree hier.

Geef een antwoord