Kreunend tilde Trees de wasmand op het bed met daarin zeker 10 kilo verzameld strijkgoed. Dat haar jongens geen schone onderbroeken meer hadden was voor haar het teken om te gaan strijken. Ze zette een salsa-CD op en terwijl ze schuddend met haar putbillen een overhemd onder de sissende bout plette, zag ze zichzelf in de wandspiegel staan. Ze staarde even naar haar platte coupe, verlopen mascara van de vorige dag, een wit t-shirt met daarop een inmiddels zwart geworden rodekoolvlek. Haar joggingbroek had bleekplekken en in haar zwarte linkersok zat een gat.
Een heel ander plaatje dan de foto waarmee ze op een datingsite stond onder haar nickname ‘Claudia’. Daar stond ze afgebeeld met wilde krullen, zwarte kanten body die duidelijk onder het diepe decolleté van haar artikelnummer 2833932 Wehkampjurk zichtbaar was. Ook kousen met hoogglans dekking ontbraken niet, waaronder ze balanceerde op stiletto’s waarop ze de koorddans-act van Circus Boltini had kunnen overtreffen.

Op deze foto reageerde die dag Gerard V., een 53-jarige Brabander. Bij het bekijken van zijn profiel zag Trees dat zijn status ‘vrijgezel’ was en niet ‘it’s complicated’. Pffff, dat brak zo lekker de week! Dat hij Spaans sprak was ook een groot pluspunt en daarbovenop maakte de tomtomloze afstand hem tot een zeer interessante kandidaat.
Glimlachend dacht ze aan haar moeke die, na het stranden van Trees haar 18-jarige huwelijk met een grote, zwarte en vooral foute Amerikaan, al jaren riep; ‘Vat nou toch eens een gewone Hollander!’.

Na een aantal dagen gretig elkaars lokroep beantwoord te hebben, besloten ze elkaar te ontmoeten in een restaurant. Hij zag er net zo uit als op de foto en Trees ook! In een wolk van Coco Chanel kwam ze na haar derde glas wijn al helemaal in haar rol van femme fatale. Een rol die haar steeds makkelijker afging, gedurende haar vijfjarige carrière als vrijgezel.

Zijn Spaans bleek van steenkolenniveau en hoewel ze het ‘Paard in de gang’ en ‘Het bloemetjesgordijn’ verafschuwde, lukte het Trees toch alleszins aardig om met een enthousiast ‘Alaaf’ te reageren op zijn te uitgebreide uitleg van zijn carnavalsfetisjisme. Na haar vijfde glas ontdekte ze Cupido achter de grote plantenbak in het restaurant. Ze zag dat hij een grote bazooka op zijn schouder droeg. Kirrend manoeuvreerde ze zich binnen zijn vizier, waarna ze zich voornam om bij thuiskomst haar status op Facebook te veranderen in ‘Heeft een relatie’ Yessssss!!!

Toen de Bossenaar haar later in de week een berichtje stuurde dat hij een hotelletje had geboekt voor het weekend, was ze ontroerd. Nog niet eerder had een vent zoveel moeite voor haar gedaan. Trees besloot die avond haar teennagels te knippen. Stel je voor dat het glazen muiltje niet zou passen!

Prins Carnaval had zijn best gedaan, want het hotelletje lag in een klein, romantisch middeleeuws dorpje. Bij het binnengaan van de kamer viel hij even met een vloek uit zijn rol na het constateren van twee eenpersoonsbedden in plaats van het Kingsize bed waar hij specifiek om gevraagd had. Het was vroeg, te vroeg om al te gaan dineren. Zijn wenkbrauwen gingen op en neer toen hij vroeg wat ze zouden gaan doen. Hij beantwoordde zijn vraag echter zelf door Trees vast te pakken om haar vervolgens, zoals alleen boxers dat kunnen, af te lebberen.

Als een hijgend, astmatisch hert stond hij voor haar. Weg romantiek. Na zijn judoklem onderging ze de standaard stuntelige trucjes van een Duracell Konijn. Waren nee zeggen, wegduwen of een knietje geven nu logische opties? Hij had immers het hotel en alles betaald? Over zijn schouder heen keek ze regelmatig op de klok. Er kwam maar geen eind aan. Toen hij haar grote teen in zijn mond nam en er een weeïg riekend slap geslachtsdeel boven haar kwam te hangen (waarvan ze zich afvroeg of het zou piepen als je er in kneep), brak ze en schakelde ze volledig over op de automatische piloot.

Zowel het gesprek tijdens het diner als die bij het ontbijt bleken een monoloog van de Prins. Het lukte Trees nog net om er nog een paar zwak aangezette Alaven uit te persen. Haar elleboog, waarboven ze met haar hand het verveelde hoofd amper dragende hield, gleed daarbij herhaaldelijk van de tafel.

Maar na het ontbijt mocht ze dan toch eindelijk naar huis! Zijn afscheidskus liet haar slokdarm omgekeerd peristaltisch kokken. Eenmaal thuis liep ze naar boven en bekeek zichzelf nog eens uitgebreid in de spiegel. ‘Opbergen in dossier Kansloos, Trees’, dacht ze. Harde schijf wissen, formatteren en een vers besturingssysteem installeren. Maar eerst,… een andere profielfoto plaatsen en je nickname veranderen.

‘Trees’,… aangenaam!

Categorieën: Verhalen

14 reacties

Libelle · 29 mei 2012 op 07:58

Knap geschreven! Met een keur aan zinnen die je hier zo zou kunnen aanhalen als bijzonder. ‘De trucjes van een Duracell Konijn’, briljant! Ik zag mezelf al stuntelen.
Ik ben het eens met LouisP; als je a priori jalouzie voelt opkomen, reken dan maar dat je het goed vindt, wat je leest…
Ik tintel ervan.

Fem · 29 mei 2012 op 08:12

Soms zit het mee en soms zit het tegen…

Goed verhaal met idd mooie zinnen!

Welkom 😀

maareu, onderbroeken strijken :eh:

Mien · 29 mei 2012 op 08:19

Ik ben gek op …
Je kunt ze bijna allemaal invullen uit de poll hiernaast.
Maar zonder gekheid.
Goed geschreven verhaal.
De humor zalvend met de ernst verweven.
Bittere nasmaak, dat wel.
Bittersweet, bitterscotch.
Welkom op ColumnX.

Mien

LouisP · 29 mei 2012 op 08:52

Inderdaad, die jaloezie en dan pas ervan genieten.
Toch wel een triestig meiske bij momenten, vind ik.
Goe geschreven.
Mooie herhaling van die prins Carnaval. Ik zie hem en zijn lid zo zijn best doen!

‘…brak ze en schakelde ze volledig over op de automatische piloot.

Libelle · 29 mei 2012 op 10:58

Zie je dat Yfs, jalouzie. Dat getintel ook!

sylvia1 · 29 mei 2012 op 21:30

Ja, datingperikelen… altijd een dankbaar onderwerp. Vlot en goed geschreven maar qua metaforen wel wat bont naar mijn smaak, van boxer naar hert naar konijn in 3 zinnen (het zal de jaloezie zijn 😀 ).
Welkom!

Yfs · 29 mei 2012 op 21:31

haha, dank je wel Louis. Niks om jaloers op te zijn hoor… zo’n triestig meiske! 😉 Mooi om te zien dat je zo visueel bent ingesteld!!

Yfs · 29 mei 2012 op 21:47

Verhip, inderdaad! Leuk om te lezen wat jou is opgevallen. Nog even wennen aan het krijgen van (leerzame)reacties.
Dank je 🙂

WritersBlocq · 29 mei 2012 op 23:38

Hi! Welkom hier met je leuke, vlotte column. Nóóit gaan kwartetten met alter ego’s, sommigen hier hebben het ook geprobeerd – werd niks 😀

Gewoon lekker schrijven zoals je doet wat mij betreft.

Sagita · 30 mei 2012 op 20:01

Leuk, goed geschreven verhaal! Voor mij iets over de top, maar heel geschikt voor een tragikomedie! Ik had even moeite met je openingsscene. Die deed mij vermoeden dat het volgende een flashback was, maar dat klopt niet met ‘Op deze foto reageerde die dag Gerard V.’ Waar slaat ‘die’ op?
Welkom al plaats ik zelf hier pas sinds kort! 😉

Yfs · 30 mei 2012 op 22:02

Dank voor je reactie Sagita! De openingsscene was niet bedoeld om een flashback in te luiden doch om het ware beeld achter een nickname weer te geven. ‘die’ is zonder datum, of misschien de dag waarop Gerard V. besloot te reageren, misschien nog wel exact op hetzelfde moment waarop Trees zichzelf in de wandspiegel zag staan. Aan de lezer om er een beetje om heen te fantaseren. Veel plezier op deze site! 😉

Dees · 1 juni 2012 op 12:44

Leuk! De dierentuin was me niet opgevallen zonder de oplettendheid van een ander. Ik vind het stuk met alle contrasten, de hoop en de desillusie heerlijk leesvoer.

Ik vind het alleen onbegrijpelijk dat na het duracellen er nog een diner en dan ook nog een ontbijt volgt. Een beetje genade met je hoofdpersoon 😉

Yfs · 2 juni 2012 op 08:56

Dank Dees! Ik ‘gebruik’ graag dieren omdat ze zich uitermate goed lenen voor het toekennen van eigenschappen. Wat de hoofdpersoon betreft, hopelijk zorgt haar olifantengeheugen ervoor dat ze zich niet een tweede keer aan de zelfde steen stoot. 😀

Nimrod1979 · 7 juni 2012 op 00:39

Ook bijna in een adem uitgelezen. Een kleine onderbreking bij de elleboog die steeds van tafel gleed. Ik moest aan Mr. Bean denken. Welkom en misschien wel tot ziens. 🙂

Geef een antwoord