Het ijskoude water komt zó via een pijpje de berg uit stromen, de weg op. Het smaakt zoetig en strijkt fluweelzacht langs je keel. We kunnen er niet genoeg van krijgen. Straks lossen we nog op. Vooral na een aantal uren steil klimmen en dalen is het verrukkelijk. Overal in het Corsicaanse gebergte liepen zwijnen rond te wroeten en we zijn opgelucht ongeschonden weer beneden te zijn. Echtgenoot en ik gingen ook vanzelf een tandje harder lopen als er weer een paar te voorschijn knorden, merkte ik. Daar krijg je het behoorlijk warm van.

Moe doen we bij terugkomst op onze kampeerplek de wandelschoenen en plakkerige sokken uit en vullen het afwasbakje met fris bergwater. Om de beurt erin met blote voeten. Heerlijk. De fles rosé kan er ook nog wel in koelen. We zakken tevreden achterover in de ligstoel. Een wazig dal strekt zich voor ons uit op het rommelige stukje grond met grote bemoste stenen, waar het gras tot de knieën reikt.

Een paar oude dorpelingen zeiden dat we hier gerust twee dagen konden blijven staan om wat te wandelen. ‘Het huis aan de overkant van de weg is toch bijna nooit bewoond.’ Mooier kan het niet, toch?

Op de tweede avond zijn we net naar binnen – de avondlucht is fris in de bergen – als er met een scherpe tik een steen tegen ons busje ketst. We schrikken. Het voelt als speciaal gemikt en dat voelt niet fijn. Als we naar buiten kijken is er niemand te zien. Wel horen we een wegrijdende auto. Nou ja, we reizen morgen toch verder. We slapen onrustig.

Tegen de ochtend horen we een auto stoppen voor het huis en twee mensen praten. Het is nog net niet helemaal licht. Hun stemmen kaatsen tegen de bergwand langs de weg.

Dan opnieuw de venijnige kets van een steen tegen de bus. We zitten meteen rechtop. Gluren door een kier van het gordijn. Er brandt nu licht boven in het enorme huis. Een vrouw hangt uit het raam en roept iets naar een man die uit de auto stapt. Zijn ze dronken? Echtgenoot doet een short aan en gaat er op af. Ik hoor hem praten met de man, maar ik kan niet verstaan wat ze zeggen. Bij terugkomst vertelt hij, dat de man ontkende de stenen gegooid te hebben, maar zijn gezicht sprak andere taal. Hij zei wel blij te zijn dat we zullen vertrekken, deze ochtend.

We staan vroeg op, het euforische gevoel voor deze plek is totaal verdampt. We ontbijten stil en snel. We stoppen nog even bij de vriendelijke oude man, verderop, om afscheid te nemen. Als we over het stenen gooien vertellen, ontsteekt hij in woede. ‘C’est Sebastien’, schreeuwt hij, ‘iemand van hier, hij deugt niet, die hele familie deugt niet, als kind liep hij ook altijd maar op straat!’ Er volgt nog een hele retirade die door zijn bijna tandeloze mond en dialect moeilijk te verstaan is, maar wel vervaarlijk doorechoot in de bergen. Verschillende dorpsgenoten die voorbij komen houdt hij aan om het verhaal te vertellen.

Hij komt weer naar onze bus. ‘Hebben jullie een geweer bij je?’ vraagt hij.‘Gewoon schieten, dat helpt’. Beduusd zeggen we dat dat niet zo onze stijl is. Hij schudt meewarig met zijn hoofd. ‘Hebben jullie twee minuten?’ Hij gaat het huis binnen en komt al snel weer naar buiten met een zware plastic zak, die hij ons toesteekt door het raam. Er zitten twee enorme gerookte zwijnsworsten in: een specialiteit van dit dorp. ’Kom volgend jaar terug’, zegt hij.

Als we wegrijden zien we achterom kijkend, dat er een flink oploopje is ontstaan met onze worstenman als middelpunt.


pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

17 reacties

Mien · 6 juli 2011 op 08:02

‘Dagboek van een everzwijn’ in de Corsicaanse heuvelen. Leuk en spannend. :duimop:

[b][url=http://fast.mediamatic.nl/f/tqgr/image/060/117579-300-304-scale.jpg]Mien de Meyere[/url][/b]

LouisP · 6 juli 2011 op 09:03

Pally,
goed geschreven zeg…..bij het steentje…’k zat meteen rechtop. Er blijft iets schuren over die Sebastien. Ik vraag me af of je er nóg minder over had kunnen vertellen. Ik weet niet, maar een supersterk verhaal. Echt uit die streek zoals die zwijnsworsten……

oja…de titel….tja ‘k dacht bij dat tweede steentje ook daaraan…

“Het voelt als speciaal gemikt en dat voelt niet fijn.”

sterke zin….’k voel em

SIMBA · 6 juli 2011 op 09:10

[quote]‘Hebben jullie een geweer bij je?’ vraagt hij.‘Gewoon schieten, dat helpt’[/quote]
😆 😆

Meralixe · 6 juli 2011 op 09:52

Hier en daar een prachtige woordkeuze om het mooi vertelde verhaal te ondersteunen.

Eerst die voeten in het wasbakje en daarna die fles Rosé. Heerlijk, dat vakantiegevoel. Ik denk dat u vergeten bent te vermelden dat U tussendoor het water ververst hebt. :hammer: :pint:

sylvia1 · 6 juli 2011 op 09:56

Nu kan ik helemaal niet meer wachten op mijn vakantie! Mooi beschreven. En een sterke titel, ‘worst case scenario’ las ik er meteen in, en ik vermoed dat dat ook je bedoeling is…

pally · 6 juli 2011 op 09:59

Nee, Meralixe, het was hetzelfde water. Ach, die fles was toch nog dicht… 😀

lisa-marie · 6 juli 2011 op 11:45

heerlijk al die verhalen als jullie van vakantie terugkomen, dat is echt genieten zo ook deze.
Eerst had ik bij die sebastien nog een idee van een kleine ondeugende jongen maar later veranderde dat totaal in een echte barbaarse man.
En gaan jullie volgend jaar weer terug … 😀

Neuskleuter · 6 juli 2011 op 13:34

Het is echt altijd genieten als je een vakantieverhaal schrijft, vooral omdat het altijd een belevenis is. Heb je ze al eens gebundeld? Ga je dat nog eens doen? Breng me dan even op de hoogte 😉

In dit verhaal vind ik het vooral zo knap dat je iets laat gebeuren en dan weggaat. Ik ben zo benieuwd wat er nu in dat dorp zal gebeuren!

phoebe · 6 juli 2011 op 13:37

Ik proef het water maar ik proef ook het ongemakklijke gevoel. Heel sterk, Pally!

embee · 6 juli 2011 op 15:23

Op jullie manier vakantie vieren; dat zijn altijd belevenissen om van te smullen. Erg goed geschreven!! Enne.. Of je worst lust?
:kus: Embee

trawant · 6 juli 2011 op 20:46

Spannend en tegelijk heel voorstelbaar alledaags.
Je weet me zó naar Corsica te verplaatsen..
De bergen, zo’n stroompje, de plaatselijke verhoudingen.
Mooi geschetst!

arta · 7 juli 2011 op 08:08

Met je huis op je rug leef je niet, maar BEleef je, zo te lezen.
Echt mooi neergezet, Pally!

Mup · 7 juli 2011 op 15:28

Nooit drinken van een stromend meertje, tenzij het aan het begin is :hammer:

Hulde aan de camper

SIMBA · 7 juli 2011 op 15:33

@Mup: er is een actueel geval bekend waar een riviertje het leven heeft gered! Dus ten tijde van nood mag je ook halverwege drinken :pint:

Meralixe · 7 juli 2011 op 19:15

Eerst uit een dergelijk riviertje drenken en daarna controleren als er toiletpapier in de rugzak zit kan leiden tot een halve ramp. :stom:

Maar, misschien was dat met die inlandse worsten ook wel zo.

pally · 8 juli 2011 op 10:08

Bedankt voor de vele, vaak grappige reacties. Het stimuleert mij om reisverhalen te blijven schrijven.
Louis)Ik had Sebastien inderdaad wel wat meer in de nevelen kunnen laten.
Sylvia)Ja, titel was knipoog naar worst case scenario
Neus) Dank je wel! :oeps: Je hoort er van, als er nog eens een reisbundel uitkomt
Embee)Snel een keer komen, dan is er nog een stukkie worst…
Meralixe, Mup, Simba) Het was een openbare dorpsbron: prima drinkwater :pint: !

liefs Pally

klapdoos · 8 juli 2011 op 16:50

Ik geniet altijd volop van je reisverhalen, deze is een toppertje, genoten en graag gelezen, groet van leny

Geef een antwoord