Om negen uur ’s morgens zit de loop er al in. Auto’s zo volgepakt met families en spullen dat ze bol zouden staan als ze van elastisch materiaal gemaakt waren. Hele gezinnen strompelen de verweerd stenen trap af beladen met stoelen, parasols, enorme koeltassen, handdoeken en ballen naar de smalle slordige strook rotsig strand beneden. De hoge klanken van het Italiaans kaatsen tegen het water. Als de helder gekleurde parasols open gaan krijgt het armoedige baaitje plotseling wat frivools. Als een oud mensje in een fel gebloemde jurk.Veel vetrollen zijn in bikini’s gepropt en de bovenstukken laten enorme balkons zien. Een paar heel jonge meisjes ertussen, nog slank en sprietig, maar met in hun heupen al de dreigende belofte van komende zij-uitbouw.
Veel kleine kinderen en altijd onveranderlijk, een oma in hun midden. Die
de rok aan houdt en de slippers ook. Behalve de badlakens deelt ze ook de lakens uit.

De hele week zijn we praktisch alleen geweest met ons busje in deze enorme olijfgaard aan zee. Hoogstens een paar auto’s parkeren hier overdag en we zijn de enige overnachters met vissersboten in de zee, een paar meter voor ons. Het geronk van hun motoren en het gerasp van de krekels maken ons slaperig.

Vandaag staan er wel twintig bestofte wagens geparkeerd. Om een uur of een gaan de koeltassen open en wordt er op deze zondagmiddag uitgebreid gepicknickt op het strand.
Heel wat vlees opeengepakt op de tafeltjes en ernaast. Als voyeurs loeren we over de rand naar beneden. Later is iedereen volgegeten en gedronken neergevallen onder de parasols.

Om drie uur komen de lijven weer tot leven en wordt de kluwen van lichamen ontward.
Vrouwen en mannen staan meestal apart urenlang te discussiëren in het water, dat tot hun knieën komt. Weidse symmetrische gebaren maken de sprekers, de luisteraars handen op de rug. Ze komen niet van hun plaats, alsof ze vastzitten aan de zeebodem. Veel rollende o’s en a’s. De sprekende dialoog in een opera. Politiek, geld , werk en kinderen worden uitgebreid doorgenomen.

Aan het eind van de dag komen ze puffend en zuchtend de hoge trap op. De tassen, parasols en tafeltjes rommelig bij elkaar aan of onder de arm. In bijna devote stilte wordt afscheid genomen van de strandzondag door de bevolking van Monte San Angelo. Steil de berg op om weer een week te werken met de belofte van een volgende zondag.

De zee krijgt zilveren accenten en het azuurblauw ertussen verandert in donkerblauw. Ze is De zee krijgt zilveren accenten en het azuurblauw ertussen verandert in donkerblauw. Ze is blij met de herkregen rust. Ook het strand wordt weer haar simpele zelf.


pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

13 reacties

SIMBA · 5 augustus 2007 op 08:35

Heel mooi Pally!

lagarto · 5 augustus 2007 op 08:56

Maar Italiaans klinkt toch niet hoog? Italiaanse kinderstemmetjes die wel misschien! En jammer van die ena laatste dubbele zin. En jammer van die ena laatste dubbele zin. Verder een prachtige sfeer beschrijving, leest lekker weg.
[quote]Als de helder gekleurde parasols open gaan krijgt het armoedige baaitje plotseling wat frivools. Als een oud mensje in een fel gebloemde jurk.[/quote]Prachtig.

Groeten Lagarto

pepe · 5 augustus 2007 op 09:52

Welkom thuis Pally

Wat een heerlijke column voor deze zondagochtend met een stralend zonnetje op mijn snoet.

arta · 5 augustus 2007 op 09:57

Een prachtige sfeertekening, Pally!
[quote]Om drie uur komen de lijven weer tot leven en wordt de kluwen van lichamen ontward.[/quote]
Mooie zin!
Knap hoe je je schrijfstijl hebt aangepast aan het tempo van die dag: kalm, genietend en heerlijk leesbaar!
🙂

dj_Eddy · 5 augustus 2007 op 10:38

Uitstekend geschreven reisverslag!

Ma3anne · 5 augustus 2007 op 10:53

‘Behalve de badlakens deelt ze ook de lakens uit.’
‘Behalve de badhanddoeken deelt ze ook de lakens uit.’

Wat vind je mooier? En waarom? 😎

Op wat van deze kleinigheidjes na, een fijne sfeertekening.

vanlidt · 5 augustus 2007 op 11:51

een schilderijtje 🙂

DriekOplopers · 5 augustus 2007 op 11:59

Prachtig Pally! En erg fijn dat je weer terug bent. :kus:

DreamOn · 5 augustus 2007 op 18:34

Wat een mooie column Pally, ik zie het voor me, de beelden die jij zo treffend beschrijft.
Ik ben zelf net terug van vakantie, dus heerlijk om nog even in zo’n sfeertje te mogen blijven hangen…
Liefs van DO.

WritersBlocq · 5 augustus 2007 op 23:31

Ha Pally, fijn dat je er weer bent, fijn je weer te lezen. Hier en daar idd een kleinigheidje dat eruit gefietst had kunnen worden, maar de sfeer is schilderachtig mooi getekend, zucht…. Voor mij vooral omdat het over ‘mijn’ land gaat, zucht………….
Ciao ciao!

lisa-marie · 6 augustus 2007 op 12:09

kalm en treffend geschreven over een mooie zondag die een mooie herinnering is geworden. Er staan hele mooie poetische zinnen in.

[quote]Steil de berg op om weer een week te werken met de belofte van een volgende zondag.[/quote]
Als ik wist dat zo’n tafereel elke zondag mij te wachten stond dan klom ik zeker weten elke week die berg op. 😀

pally · 6 augustus 2007 op 14:31

Zoveel reacties in deze komkommertijd!
Het maakt dat ik sneller gewend zal zijn aan het thuis zijn.
Sim) Dank je
Lagarto)Ja, erg stom, dat verkeerde knippen en plakken aan het eind. Te haastig door de schrik over de te korte wachtlijst. Gek, maar voor mij klinkt Italiaans toch hoger dan Nederlands…
Arta) Dank je
Pepe) Fijn warm welkom
Eddy) mooi compliment
Ma3)Jouw suggestie beter, want geen herhalend woord. Niet op gekomen met mijn suffe kop
Van Lidt) Fijn
Driek)Door zulke reacties went het weer snel hier
Dream-on) blij je even een vakantiegevoel terug te geven. Fijn dat je er weer bij bent
WB)Je hebt zeer genadig op mijn foutjes gereageerd. Hou jij ook zo van dit ‘Dolce far niente’land?
Ilse Marie) Dat klimmen elke week zou ik er ook voor over hebben,

Ciao, Pally

WritersBlocq · 6 augustus 2007 op 18:09

[quote]Hou jij ook zo van dit ‘Dolce far niente’land?
[/quote]
Si, zoveel zelfs, dat ik er zowaar genadig van word 😀
Bacio, Pao

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder