Binnenkort wordt het Anders. Hij is nieuw en toch wordt hij veertig volgend jaar. Anders heeft al een leven achter zich dus het zal wennen worden. De eerste kennismaking verliep vlotjes. In verband met de komst van Anders zal Lars ons gaan verlaten. Lars kregen we zes jaar geleden, als puberjongen. Het was een snelle jongen, bovendien was hij cool in alle opzichten. Retecool. Vooral tijdens warme vakanties. Het was liefde op het eerste gezicht, in juli 2005. Bovendien kon hij de kar trekken, in ons geval onze caravan, genaamd Saar. Als Zweedse pooljongen met wat kilometers op de teller draai je daar je hand immers niet voor om.
Saar is verkocht, met oog op de verbouwingsbezuinigingen. Daarmee is Lars werkloos geworden en met zijn bijna ruim zestienhonderd kilogrammen schoon aan de haak is hij een bijvangst geworden voor de belastingdienst. Je zou Lars een Griekse nachtmerrie kunnen noemen.

Om de balans in de portemonnee te herstellen zijn we op pad gegaan voor een andere auto. Het werd Anders. Een blauwgroene klassieke Volvo 164 uit 1972 met honderddduizenden kilometers op de teller, frisse koplampen op zijn snoet en een prachtige puur mechanische inhoud onder zijn motorkap. Belangrijke details: ik pas erin, ik kan er in rijden en hij is betaalbaar.
De wegenbelasting gaat op de schop en na de zomervakantie krijgt Anders een LPG-installatie in zijn buik om ook het tanken leuk te houden.

Net als bij Lars was de kennismaking met Anders liefde op het eerste gezicht. Zijn blauwgroene lijf glom buitengewoon bijzonder en toen we de motor startten, begonnen de harten van Lief en mij simultaan sneller te kloppen. Een nieuwe liefde was geboren. Zoon vond het in eerste instantie niets, maar na een proefrondje was ook hij overtuigd. “Gaaf geluidje mam, wanneer je gas geeft,” klonk het vanaf de gordelloze achterbank.

Terwijl de papieren getekend worden zie ik het gezicht van mijn kind plots betrekken. Van binnen weet ik waarom. Met Lars hebben we avonturen beleefd. In Nederland, maar ook daarbuiten. We hebben delen van Europa onveilig gemaakt. Mèt en zonder TomTom. Onze oude drie chihuahua’s zijn in 2006, 2007 en in 2008 door Lars naar de dierenarts gebracht en kregen in Lars ook weer hun laatste rit naar huis terug. Onze huidige hondjes, de majesteiten van Tuttenhove, zijn op zeer jonge leeftijd door Lars opgehaald en thuisgebracht.

Nu ik het gezicht van mijn zoon bekijk, zie ik mijn eigen gezicht van dertig jaar geleden. Mijn vader ging destijds onze kanariegele Volkswagen Passat inwisselen voor een nieuwer exemplaar, met deuren achterin. Het had een feest moeten zijn dat helaas werd verpest door een intens verdrietige huilbui van mijn kant ten kantore van de autohandelaar. Toen pas bleek namelijk, dat we de oude kanariegele auto zouden achterlaten. “Nou staat hij daar helemaal aleeheeheeheeen,” brulde ik.
“Kind, jij ook altijd. Doe eens normaal. Het is maar een auto” zei mijn vader. Er was geen houden aan, we vertrokken en het beeld van de kanariegele Passat die eenzaam voor de deur van de dealer achterbleef, heeft verrekte lang op mijn netvlies gestaan. Auto’s zijn niet maar. Het worden reisgenoten, kameraden.

De tranen prikken achter mijn ogen, ik voel het precies zo als mijn kind. Ik knijp in zijn hand terwijl ik zeg dat het goed is, dat hij zijn verdriet laat zien. Eenmaal thuis aangekomen ruimen we Lars samen leeg. Tot het weekend staat hij nog op het pad en krijgt hij af en toe een aai over zijn motorkap.
Geen haast. Soms is het beter om een tandje terug te schakelen.


Odette

Overtuigd twijfelaar. Boetseert woordjes tot sprekende beelden.

7 reacties

LouisP · 30 juli 2011 op 10:01

Hahaha, Ontwikkeling, weet je waar ik aan dacht toen ik de inleiding las? Aan Skandinavische producten. Aan artikelen van Ikea! Lars was dan de koelkast en Anders de keuken..hahaha. Ik zit nog echt helemaal in jouw verbouwing.
Grappig dat je die koekeblikken namen geeft maar ‘k lees toch liever over je verbouwing..
wel leuk om te lezen.

Mien · 30 juli 2011 op 10:14

[b][url=http://www.nextnature.net/wp-content/uploads/2008/05/voiture.jpg]Ceci c’est ne pas une voiture …[/url][/b] :hammer:

Mien Margriet

Edit:
Helemaal vergeten :stom: , leuke column!

Libelle · 30 juli 2011 op 10:21

Zo leverden wij laatst Chang in en kwam Ching in ons leven. Ching is bi, eet bescheiden van twee walletjes.
‘Hybride’, staat er achterop.
Ik praat ook altijd met mijn auto.
Veel complimenten vooral, je schept immers geen verwachtingspatroon…
Wat leuk was het om je verhaal te lezen Ontwikkeling, vooral steeds het gemis, als t’ie er niet meer is. Je zou een weide moeten hebben, om ze allemaal in te zetten, zoals de Fransen vroeger deden op het platteland.
Ik weet niets van taalkunde, maar volgens mij is ook dat perfect.

SIMBA · 30 juli 2011 op 12:33

De naam Anders heeft sinds vorige week toch een wrange bijsmaak :-S kun je je auto niet een minder explosieve naam geven? 😉

Ontwikkeling · 30 juli 2011 op 13:41

Simba, dat is precies wat men op twitter ook al zei. Pech voor die Noorse malloot; mijn Anders is anders dan die andere Anders.
De mijne is nl. Zweeds 😀

Ontwikkeling · 30 juli 2011 op 13:42

Eet van twee walletjes 😉 die vind ik leuk!
Mijn eigen fiatmobieltje heet Paola. Mijn peugeot heette Finette en de suzuki heette Yoko 😉

arta · 1 augustus 2011 op 12:03

Grappig, die, tot leven komende, auto’s.
(Mijn fiets heet Pien)

Geef een antwoord