De druk, beste lezer, van u, mij en onze 7 miljard soortgenoten op onze planeet is zo hoog, dat andere species het steeds moeilijker krijgen. Hard nodig dus om iets te doen, maar over de aanpak, prioriteiten en inzet van middelen kun je discussiëren.
Een kort bericht in de krant afgelopen week: “Twee insecten dood per tien kilometer.” De bron van dit bericht bleek de universiteit van Wageningen. Daar organiseert men het zogenaamde “SplashTeller” onderzoek. Sinds eind mei wordt het publiek opgeroepen om te tellen hoeveel dode insecten er na een autorit op de nummerplaat zitten. Na wat speurwerk naar dit onderwerp blijken mijn altijd zo vredelievend lijkende provinciegenoten de grootste insectenkillers van Nederland te zijn. Het aantal insecten dat in mijn omgeving wordt geplet ligt ruim boven het landelijk gemiddelde. Je gaat je omgeving toch anders bekijken met deze informatie.
Langzaam kwam de trein tot stilstand op een plaats waar dat niet gebruikelijk is. Meestal een slecht voorteken. Vrijwel onmiddellijk begon een man enige zitplaatsen verderop luidkeels zijn ongenoegen kenbaar te maken. De felheid waarmee hij zijn woorden uitsprak en de kreet “geld terug!” zeiden genoeg over zijn humeur.
Nadat ik bibberend van de zenuwen de behandelkamer in mocht, was het eerste wat de beul tegen me zei “En…… wat is de uitslag?” Het duurde even voor ik besefte dat hij waarschijnlijk de voetbalwedstrijd van het Nederlands elftal bedoelde. Een man in een dergelijke machtspositie wil je te vriend houden, dus ik mompelde: “2-0”. Dat had ik, onderweg naar de slachtbank, een paar kids horen roepen. Ik gokte er maar op dat dit de eindstand was. Hij glimlachte. 1-0 voor mij dus, dacht ik.
