Tussen de bedrijven door besloot ik om even rust te nemen en de auto aan de kant te zetten. Achter de dijk waren parkeerplaatsen ingericht. Dat kwam goed uit. Ik was de enige. Geen vogelaar of andersoortige met verrekijker gewapende horizonspeurder te bekennen. Alleen was ook wel even prettig. Ik Lees verder
Maagdelijk wit, sprookjesachtig mooi schijnt het te zijn. Het maagdelijk wit kent hier slechts een dun laagje. Druk met verkeer is het vooral. Wolkeloos en windstil. De zon verwarmt mijn rug en maakt de letters op het beeldscherm moeilijk leesbaar. Ik wacht nog even met de zonwering. Ik lees je bericht en voeg me gemakkelijk, vrijwel naadloos in je woorden. Wat kan ik je zeggen?
Een druilerige dag, zondag bovendien. Zondag maakt druilerig nog net iets druileriger. Zondag sombert van zichzelf. Iets van ingebakken laatstedagbesef. Ik heb de radio aan, onderdeel van het ochtendritueel. Mannen- en vrouwenradiopraatjes hoor ik tegenwoordig in surround sound. Waar ik ook ga zitten, het komt van overal.
Ontwaken doet de stad traag vandaag. Begrijpelijk. Het zijn zware tijden, ook voor haar. Het wordt wel eens vergeten maar ook zij kent haar grenzen. Ze heeft haar best gedaan, de sfeer goed gehouden, maar raakt aan het einde van haar krachten. Haar vermoeidheid is dan ook voelbaar, tastbaar bijna. Ze vertraagt het tempo, loom voelt ze, energie zoekend. Strompelend gaat zij voort met zware ledematen gedrenkt in oud feest.
De bultrug. Een mannetje lijkt me. Ze hebben hem Johannes gedoopt. Gestrand op de Razende Bol, een wandelend eilandje ten oosten van Texel. De oorzaak van zijn stranden is niet bekend. Fysiek ongemak wellicht. Andere oorzaken worden door de vele dames en heren deskundigen echter niet uitgesloten. Andere oorzaken.
