Dikke half miljoen belgen ‘zoek’.

Zojuist lees ik op Nu.nl dat 575.000 Belgen ‘zoek’ zijn. Daarvan zijn er 2535 personen al heel lang vermist en op papier ouder dan 110 jaar.
“De Belgische Kamerleden Martine de Maght en Rob van de Velde vrezen dat veel adresloze Belgen misbruik maken van sociale voorzieningen.’ aldus Nu.nl.
Maar vrees niet Belgische overheid, ik heb een vermoeden waar ze zijn.

Verbijsterende praktijken.

Geschokt las ik de kop van het artikel: Polen nog lang niet uitgevist. Gisteren las ik opnieuw in een ander blad: ‘Poolse arbeiders die hier hun heil zoeken zijn vaak fanatieke aanhangers van de vissport. Massaal trekken zij naar onze wateren om deze vervolgens opgebrand en uitgeblust achter te laten.’ Geen wonder dat die Polen zo succesvol vissen, ze kunnen het tenslotte twee keer zo snel voor de helft van het geld.

Dubbelzinnig

‘Sooo, gloednieuwe laptop uitgepak, hartstikke duur man, met alles erop en eraan he, de nieuwste snufjes en buffjes, da’s gaan met die banaan. Wat denk je? Pleurt die op mijn tenen.’
Ondanks mijn succesvolle Tineke Schouten imitatie, werd ik mij pijnlijk bewust van mijn luxeprobleem.
Gelukkig deed hij het nog en zat ik klaar voor de Start, vervolgens schuif ik omhoog en klik op Microsoft Office. ‘Lekker snel ding zeg,’ denk ik en soepeltjes klikkend Word ik enthousiaster. Ik was ook helemaal opgestart en kon dus beginnen!

Vakantie, waarom zou je geld uitgeven?

Dit jaar geen exotische bestemming voor mij, ik heb geen vrije dagen en geen geld. Dan zit er nog maar een ding op: ik bedenk er zelf wel een. Is dat minder? Nee, heerlijk juist! Niet gelimiteerd door tijd, ruimte of verlopen documenten, maak ik er maar gelijk wat moois van. Stap lekker in op de vlucht van mijn verbeelding, de reis door mijn fantasie, waar je schijt mag hebben aan buikgriep, jetlag en eng uitziende beestjes. Je mag je ogen dicht doen, maar laat dan wel iemand je voorlezen.

Over verliefd zijn

De laatste maanden heb ik een nieuwe hobby gevonden: schrijven. Allerlei onderwerpen komen aan bod. De ideeën haal ik overal en nergens vandaan. De ene keer over een beeld dat door mijn hoofd schiet, de andere keer over een gesprek en soms baseer ik het op een enkel woord. Vaak betreft het anderen of staat het onderwerp wat verder van mij af. Deze keer is het echter wel heel persoonlijk. Een verzameling woorden en leestekens geheel in het teken van mijn huidige gevoelens, een open hartoperatie waar jullie mogen meekijken. Een kijkje in mijn hart dus. Het gaat over de liefde.

Over domheid en zo

Ken je die mensen ook? Die zuurstofverspillende meute die nooit de moeite genomen heeft om te leren nadenken? Heikneuters, die als je ze vraagt naar de betekenis van het leven, antwoorden met: ‘Jaah,…euh…kheb het eigenlijk nog nooit in’t woordenboek opgezocht,’ of, ‘Boejuh, als ik maar ken zuipuh in het weekend.’ Holbewoners, bij wie de frons op het voorhoofd en de moeilijk-kijk-rimpels zo diep ingesleten zijn dat je twijfelt of er nog wel hersenen in passen? Ik ken er in ieder geval genoeg. Teveel zelfs, als je het mij vraagt.

Over drijven

Ik zit op het toilet en werk aan een enorme molshoop.
Ik kijk op mijn horloge maar blijk die niet te dragen. ‘Hoe laat is het?’
Op dat moment gaat mijn telefoon. ‘Dat moet ze zijn.’
Ik grijp naar de broek die op mijn knieën hangt. ‘Oh nee hè…’
Mijn telefoon ligt nog in de kamer.

Als ik 121 ben…

…dan wil ik glimlachend kunnen terugkijken op mijn leven. Het liefst nog vanuit mijn eigen luie stoel en in mijn eigen woning. Ik kijk dan niet terug met een grote bril op mijn neus en ook niet met een diepe frons daarboven. (Je weet wel de: “ik-ben-net-toch-tot-een-inzicht-gekomen-frons” die vanzelf dieper wordt naarmate je meer leert.)
Nee, want in die tijd haal je voor vijf geldchips al een oogcorrectie en een huidverjongingsbehandeling uit een van de vele robots die er rondzweven.

Dramaqueen

In de stilte van ons zwijgen staren we de leegte in.
Je ogen schrijven triest de woorden: ‘het spijt mij zo ontzettend.’ Met een gepijnigde blik keer ik mijn hoofd van je af. Een invasie van gedachten snelt zich met ongekende kracht vooruit.

Jeuk!

Aaaah man…soms heb je van die dagen. Dagen waarin alles dát fout kan gaan, ook fout gaat. Nee, erger zelfs. Je bereidt je voor op alles dat fout kan gaan en later blijkt je lijstje nog te kort. Ik heb jeuk aan dat soort dagen…

Een wijze les..

Af en toe zijn er periodes waarin het leven opeens een verrassende wending aanneemt. Persoonlijk vind ik dat fases die mijn bestaan meer betekenis geven. Van een frisse wind op z’n tijd is nog nooit iemand dood gegaan. Hoogstens word je een beetje verkouden, nies je een paar keer en ga je weer verder. Aan het gebruik van metaforen wordt overigens nog hard gewerkt…