In alle eerlijkheid
In alle eerlijkheid moet ik je bekennen dat het me meer spijt dan ik aan mezelf heb toegegeven. Ooit zat ik gevangen in mijn masker, en nu ben ik als een emmer vol gaten. Ik huil. Niet omdat ik prat ga op zelfmedelijden maar puur omdat ik niet anders meer kan. Het regent zodra ik op ben gestaan en het regent wanneer ik naar bed ga. Aan slapen kom ik nauwelijks meer toe; mijn nachten breng ik door met cryptogrammen en ik scheur krantenartikelen uit die ik toch nooit in zal plakken.
