Was het verlangen dat als een giftige slang rondkronkelde in mijn hoofd? Of was het heimwee, nostalgie, een zucht naar wat geweest is? Naar tijden van eenzame onanie, toen seks nog was verhuld onder een gemystificeerd laken van verleiding? Was dat het? De desillusie van het omhooggetrokken laken?
Ik sluit mijn ogen en val in een diepe slaap. Langzaam begint het bed rond te draaien en het donker verandert in caleidoscopische kleuren. Onbekende gezichten en stemmen dringen zich binnen in mijn hoofd. Er worden vreemde woorden gesproken. Woorden die ik soms denk te begrijpen, maar waarvan de klank belangrijker dan de betekenis lijkt te zijn. Als een puzzel vallen de beelden samen terwijl ik in woest kolkende goven door de ruimte in mijn kamer zwem. De beelden veranderen in een gezicht en de verschillende klanken komen samen tot een stem.
“Waar is je hart?”, vroeg je me ooit. “Beneden in de vrieskist”, antwoordde ik, “tussen de kippenboutjes en de ijsblokjes. Zo kan ik er een eeuwigheid mee doen”. Het lijkt mens eigen om alles wat men niet kan krijgen na te streven. Maar jij kijkt schaamteloos door me heen en beweert dat het over “liefde” gaat.
Het is laat. De parade van nachtvlinders maakt zijn laatste aftocht richting donkere grotten. Gordijnen zijn gesloten. Alles wat leefde is bedwelmt door middelen van genot. Ik staar in het niets en voel een eindeloze leegte. Mijn oren suizen van het helse kabaal. In een flits zie ik gezichten van mensen die ik even dacht te kennen. Geen troost voor de doden die gestorven zijn vannacht.
Traag bewogen we ons door de contouren van de tijd. Soms stonden we even stil, namen een impressie in ons op en trachtten het in ons geheugen te griffen. De lucht was hemeltergend blauw. Een dubieuze grap van de Goden; wij, die in de wetenschap verkeerden dat de toekomst niet bestond. Dat alles slechts “nu” was, en dat we het daarmee moesten doen. “Zie jij wat ik zie?”, vroeg ik terloops. Dan stonden de tranen in haar ogen. Maar ik moest het haar soms vragen.
