Pas toen ik mijn hand door mijn haar haalde en weer durfde te ademen besefte ik hoe hard het had geregend. Nog steeds voelde ik dezelfde aanwezigheid achter mij, maar angst maakte plotseling plaats voor een intense zucht naar wraak in combinatie met een bevreemdende dosis opwinding. Iets in mij werd als een lichtknop uitgeschakeld en het enige wat ik nog kon zien was bloed.
Bedreven schaar ik mij in de chaos. Ik ben een kind in het lichaam van een volwassene en tussen de afwas en het voorspel lees ik een boek waarin de lente zegeviert en mijn herrijzen kleurrijker is dan de mooiste vlinder. Ik geef me over: vandaag ben ik van jou. We vliegen in afgedankte kledingstukken door met duizenden handen schoongepoetste luchten.
Ik wist dat het er op een dag van zou komen. Ik zou mijn weg gaan en jij zou jouw kronkelige paden met al zijn dubieuze afslagen volgen. Hoogstwaarschijnlijk zouden we elkaar nooit meer terug zien. En toch speel je om de zoveel tijd weer een rol in een van mijn krankzinnige dromen. Als een vuurspuwende heks die mij eindeloos achtervolgt door donkere bossen, of als een louche waarzegster die mij hel en ontij voorspelt terwijl ze mij koffie laat drinken waarvan ik ben overtuigd dat het giftig is.
‘Wat is er met je verhalen gebeurd?’ vroeg ze. ‘Ik zie je nauwelijks nog een woord op papier zetten de laatste tijd.’
Ik staarde naar een grijze lucht. Er was niets te zien, dus wat viel er in godsnaam nog te zegggen.
Onderzoekend keek ze naar het asfalt. ‘Was het niet zo dat iedere straat die jij betrad bevlekt was met duistere poëzie?’
Ik rilde. ‘Die tijd is voorbij. De straten zijn nu alleen nog bevlekt.’
Als de balling naar zijn Eden betreed ik het café, steek een sigaret op en zuig de nicotine diep mijn longen in.
Ik denk aan zongebruinde kastaars met geld en wervelende carrières om trots over te verhalen tijdens benepen verjaardagen. En ik denk aan overgeprijsd ondergoed, vakkundig kortgeknipte kapsels, de geur van zweet en testosteron en het pact der geheimhouding.
