Venijnkonijn
Ze belde me rond kerst. Eindelijk. Om eerlijk te zijn dacht ik dat ik nooit meer iets van haar zou vernemen. Niet omdat ik dacht dat ik het verbruid had, of dat ze me eigenlijk maar onuitstaanbaar vond, maar vooral omdat ik er vanuit ging dat zij was veranderd en dat die verandering niet langer hand in hand met ons gezamenlijk gedachtengoed kon gaan. Althans, niet in haar belevingswereld. Hoe loyaal ze ook was geweest, het omzetten van mentale knoppen had haar ten slotte nooit veel moeite gekost. Daar kon ik nog wel eens jaloers op zijn.
