Soms hang ik uit mijn raam en wou dat je gewoon naast me kwam zitten. Ik wil weer terug je prinsesje zijn, je meisje-met-de-vlechtjes en je dichteresje. Want ik heb niet alleen jou verloren, maar met jou ook een stukje van mezelf.
Wie tegenwoordig een beetje mens wil zijn moet verdraagzaam zijn. En ook hier is het: geen-woorden-maar-daden. Verdraagzaamheid is immers meer dan het woord alleen. En wat dat betreft is er nog heel wat werk aan de winkel, zo blijkt.
Ik had nooit gedacht dat het zover zou komen. Verder dan een ontmoeting in de bibliotheek, want het toeval wou dat we allebei op zoek waren naar hetzelfde boek, [i]mijn ego-trip[/i]. Niemand van ons nam het boek mee naar huis -een oude man glipte het laatste exemplaar mee, en achteraf hebben we daar nog hard om gelachen.
Van sommige dagen wou ik dat ze eeuwig konden blijven duren. Het begon vanmorgen al, toen ik opstond met eerst het geluid van zingende vogels, gevolgd door een onophoudelijk kindergehuil dat een ‘haal-mij-alsjeblieft-uit-mijn-bedje’ smeekt. Ter informatie: toen was het ongeveer (geeuw) zeven uur… En toch maal ik er niet om, want ik ben bij mijn vriend Armani in Mechelen, en onze oogappel Ilias blijft twee nachtjes logeren.
Het komt uit de mond van mijn Tunesisch-Belgische neef.
We bevinden ons pratend aan de bar van een feestzaal waar zich een kerst-nieuwjaarsfeestje afspeelt. Van populaire zangers in Tunesië tot zwaaiende oude dametjes in België, niets ontsnapt aan ons gesprek.
