Laat ik over één ding duidelijk zijn. Ik had een schat van een moeder. Zo’n moeder uit een boekje. ’s Morgens stond ze op, maakte ontbijt voor me en zorgde dat mijn lunchpakketje klaar lag. Als ik ’s middags thuis kwam zat ze met een luisterend oor en een kopje thee voor me klaar. Kortom, ze was het verzorgende typje.
Ik kijk naar de vrouw tegenover me. Ze is ruim tachtig jaar oud, haar vingers trillen van de Parkinson, een plukje dun grijs haar komt onder haar donkerblauwe kap vandaan. Aan haar vinger prijkt een trouwring. Ze is getrouwd met God, dat is dus niet de minste, maar erg gelukkig ziet ze er niet uit.
“Mam, wanneer en door wie ben jij ontgroend?” Ik dacht even dat ik hem verkeerd had gehoord en vroeg hem die vraag nog eens te herhalen. Braaf herhaalde hij de vraag. Ik had het dus goed gehoord. Aan mijn gezicht moet hij gezien hebben dat ik het niet begreep. Geduldig legde hij uit wat ontgroenen is. Tongzoenen, bekken, tongworstelen, lebberen etc. Ik onderbrak de opsomming, het was me duidelijk.
Vol spanning pakte ik mijn cadeautje uit, het was Sinterklaas. Het gedicht wat er bij hoorde had ik net lachend voorgelezen, alles kwam er in voor, van mijn altijd aanwezige flirtgedrag, mijn vergeetachtigheid tot aan het schrijven van korte verhalen. Ik was dus hoopvol gestemd. Degene die mij had getrokken, kende me. En ja, ik ben een klein kind wat Sinterklaas betreft, ik geloofde, ik geloof!
Vanaf de pubertijd gieren de hormonen door je lijf. Bij de een wat heftiger dan bij de ander, maar gieren doen ze, de rot dingen! Als je eenmaal het puberhormoon hebt overwonnen, denk je eindelijk rust te hebben, maar niets is minder waar. Je wordt verliefd en weer fladderen hormonen als vlinders door je buik en hart. Eenmaal door je verliefdheid heen, wordt er gehokt of getrouwd. Dan verwacht je eindelijk die rust, maar helaas dan wordt de vrouw “broeds”. Het broedhormoon, daar wil ik het dus over hebben, wat maakt het dat je kinderen wilt en wat als je kinderen hebt, dan eindelijk die rust?
