Als in trance staat ze op de brug. Het pakketje stevig tegen zich aan geklemd. Het was dus toch niet welkom. Haar omgeving had al die tijd gelijk gehad. Een blok aan haar been en een belemmering voor haar toekomstplannen met hem. Niet alleen een belemmering. Het maakt alles onmogelijk. De stemmen in haar hoofd overstemmen haar gedachten. Ze kan niet langer weerstand bieden tegen de dwingende opdrachten.
In het CX-café werd een oproep gedaan om in de maand oktober geen kleffe liefdesverhalen te schrijven. Niet over avonden bij de open haard zitten met een wijntje, met de kaarsjes aan en met de armen om elkaar heen. Nee, integendeel: wraakacties op exen, moord op de minnaar van je vrouw, suiker in de benzinetank van de toenmalige familie-auto: dat zijn de zaken waarover geschreven moet worden in oktober. Dat wordt wel een moeilijke opdracht voor mij…
“Ik had het me anders voorgesteld. Romantischer of zo,” zegt de vrouw tegen haar kersverse echtgenoot. “Ik had…”
“Ik ben redelijk tevreden,” antwoordt de man. “Je kookt nog niet zo goed als mijn moeder, maar de seks is goed en het huis is redelijk schoon. Bovendien ben je een mooie meid.”
Vandaag zag ik de ogen van mijn dochter weer stralen. Stralen als vanouds. Het grietje heeft, net als de overige gezinsleden, een heftig jaar achter de rug. De echtscheiding van haar ouders, een nieuw huis in een nieuwe woonplaats waar ze nog niemand kent, afscheid van groep 8, het VWO dat wacht en waar ze zo tegenop ziet.
“Kijk. Dan doop je het kwastje in het lijmpotje. Niet helemaal, tot aan de helft van de haartjes, zie je wel? Je strijkt het kwastje af aan de rand..kijk, zo…en dan smeer je het werkje helemaal in met lijm. Dan plak je het op je papier.” Het lijkt misschien absurd, maar zo gedetailleerd moet je de jongste kleuters leren om met de materialen om te gaan. Anders krijg je werkjes die druipen van de lijm om over de kinderen en de materialen nog maar te zwijgen.
