Als een voyeur sla ik het schouwspel gade dat zich in mijn achtertuin voltrekt. Al talloze malen heb ik het gezien, maar het blijft fascinerend, hoe de spin haar web weeft, als een mandala die straks ingekleurd zal worden door vliegen en muggen.
Er zijn niet veel mensen op de begrafenis. Mam en ik leefden een redelijk teruggetrokken bestaan. Ook hebben we maar een kleine familie. Het lijkt wel, of ik boven mijzelf uitgestegen ben. Alles vanaf een afstandje bekijk. Het ontbreekt me aan emoties. Leeg. Moe. De waarheid is nog niet tot me doorgedrongen. Mam is dood. In de ambulance is ze op weg naar het ziekenhuis overleden. Een hartstilstand. Uiteindelijk sterft toch iedereen aan een hartstilstand? Tim en Manon huilen steeds. Ik niet.
Met een badlaken om mijn natte lijf gewikkeld loop ik mijn slaapkamer binnen. Ik betrap mezelf op het neuriën van een wijsje, iets wat al lang niet is gebeurd. In de slaapkamer ontkom ik er niet aan; in de levensgrote spiegeldeuren vang ik met mijn blik mijn spiegelbeeld. Tot overmaat van ramp glijdt ook nog het badlaken van mij af.
Meer dan twintig jaar geleden werd het huis gebouwd. Door omstandigheden moest de bouw snel gebeuren. Daardoor werd er het een en ander afgeraffeld. Om te beginnen bleek het fundament niet goed. Dat was natuurlijk niet te zien, immers, een fundament bevindt zich onder de grond. Maar al snel begon het huis een beetje scheef te zakken.
Ik woon alweer een paar maanden bij mam. Het leven gaat weer z’n gangetje en als ik terugdenk aan de drama’s van een paar maanden geleden, dan kan ik me niet voorstellen dat het allemaal echt gebeurd is.
