In de huiskamer is het stil, op het tikken van de klok na. Het meisje kijkt wanhopig van de klok naar het grote, zwarte, glanzende monster. Nog even. Vijf minuutjes. Ze drinkt haar thee en verkruimelt haar koekje. Buiten hoort ze stemmen. Ze kijkt uit het raam. Kinderen rennen door de straat. Ze lachen en praten hard. Dan slaat de klok. Half vier.
Nietsvermoedend loop ik met mijn winkelwagentje door de C1000. Ik kom een kennis tegen die ik vriendelijk begroet, neurie een wijsje en doe de producten in de kar die nodig zijn om het avondeten te bereiden. Ik sla het pad in waar zich de macaroni bevindt en sta ineens oog in oog met hem. Ik schrik hevig en slaak een harde gil.
Gerard Joling. Wat doet hij hier in de C1000? Gelukkig is het niet de echte, maar eentje in een kartonnen uitvoering. Gelukkig maar. Wat een eng blauw bling-bling pakje heeft die gozer aan zeg!
Nooit kan ik meepraten als het op verjaardagen over kwaaltjes gaat. Oom Piet heeft nog altijd zo’n last van zijn rug en moet op de beste stoel zitten; tante Mien spuit tussen twee slagroomgebakjes door insuline tegen haar suikerziekte, om over de prostaat van neef Gerard nog maar te zwijgen.
Even neem ik in overweging of ik mam de ware reden zal vertellen van onze ruzie. Over mijn verliefdheid op Tim. Toch besluit ik om het maar niet te doen. Ze heeft het al moeilijk genoeg. We spreken af, dat ik deze week bij haar kom eten. Ze lijkt te begrijpen dat ik nog tijd nodig heb om weer helemaal thuis te komen wonen.
Woedend zit ik achter mijn pc. Wat voel ik me beetgenomen! Stelletje corrupte zwijnen. Ik ben in alle staten en tot alles in staat. Reken maar, dat ik dit smerige zaakje in de publiciteit ga brengen. Ik laat het er niet bij zitten. Zo ga je niet met mensen om. Maar laat ik bij het begin beginnen…
