De wielen van de Solex-brommer knarsen in de verse sneeuw wanneer de man, Gustaaf, Gust, behendig onze kleine boerderij opdraait. Vader en moeder zijn al present en verwelkomen de stoere veertiger, vragen hoe het was op de baan en nodigen hem uit een warme tas koffie te drenken maar dat is niet nodig. Er is zelfs geen tijd voor een sigaretje.
De start van mijn verhaal dateert van zo’n vijfendertig jaar geleden en is ook verspreid over een vijftiental jaar. Het verteld niet zo gemakkelijk ook, eraan terugdenkend zie ik grove fouten bij mezelf, voel ik me medeplichtig en schuldig, schuldig aan moord?
Na ronkende titels als “Verdacht van moord en toch vrij,” “ Ze hebben mijn zoon onder de trein gegooid” en “Acht jaar voor vader die drie dochters probeert te vergassen” kom ik op de vijftiende bladzijde van mijn ochtendkrant bij de vaststellende reportage dat er 1 miljoen patiënten aan de antidepressiva liggen. Maar liefst 700 000 pillen per dag zijn er nodig om te zorgen dat de Belgen er elke keer weer tegenaan kunnen.
Volgens Wikipedia, nadrukkelijk aanwezig op Google, zou een column een stukje proza zijn waarbij de schrijver op een spitse en uitdagende manier de mening ventileert. In de omschrijving valt me ook het woordje “vrijheid” op en wordt er eerder gemikt op kort en bondig daar het anders een essay is die een breder uitgesmeerde schrijfstijl omvat.
Dit zou kunnen de maatstaf zijn voor ons, columnisten op deze site.
Bijna niemand kende Georges De Vreeze alhoewel hij een trouwe dorpsgenoot was. O ja, “ Den Beer” kenden ze wel, wie kende “Den Beer” niet?
Den Beer stond gelijk met een forse veertiger, altijd met een sigaret in de mond die hij deels oprookte maar ook deels sjiekte tot er wat bruin sap uit zijn ene mondhoek ontsnapte. Dit euvel werd dan weggewerkt door met de regelmaat van een klok met de rug van de hand eerst de kin droog te wrijven en daarna de broekspijp van de reeds ettelijke keren herstelde overal te beroeren. Dat er daardoor een glanzende vuile plek gecreëerd werd was geen bezwaar.
