Na twee dagen terug op ‘mijn’ eiland is er niets meer te zien van mijn reis naar Nederland. Ik ben daar een week geweest, voor de scholen van de kinderen, oriënteren, en behang te steken in ons inmiddels weer leegstaand huis. Heb met twee jarige dierbaren geproost, boodschappen gedaan voor vrienden en kennissen. Die zijn alweer afgegeven, en ik was snel weer op temperatuur.
Al rijdend over de Julianabrug, worden mijn gedachten over de komende vergadering die ik bij ga wonen onderbroken door een knappe Antilliaan die luid claxonerend naast me blijft rijden.
Bij het maken van het ontbijt, gleed het pak hagelslag uit mijn handen. Staat hier op Curaçao in de koelkast en het condens waaraan ik na twee jaar gewend zou moeten zijn deed het pak uit mijn handen glippen. Uiteraard klapte het pak stuk en verdeelde de korrels gelijkmatig over mijn tegelvloer.
Als de kleine pauze om is en het tijd wordt om weer naar binnen te gaan staat de directeur van school met een bezorgd bij de ingang. Alle kinderen komen om hem heen staan en vragen zich af wat er aan de hand is. De directeur tilt zijn hand op om het stil te laten worden. Hij wil wat zeggen. ‘Jongens en meisjes, de Sint kan elk moment hier zijn. Maar hij heeft zijn grote boek niet bij zich! Er is een verwarde Zwarte Piet met dat boek op het dak geklommen en hij heeft hoogtevrees. Hij durft er niet af. Ik weet niet hoe we dit op moeten lossen.’
In de klas van juf Sandra praten de kinderen even niet. Toch is het helemaal niet stil in groep 4. Er zitten maar weinig kinderen op hun plaats. Ze zijn allemaal bezig. Hun plaatsje moet er piekfijn uitzien. Tekeningen worden nog mooier gemaakt dan ze al zijn. En juf hangt mooie slingers en versieringen op.
