Bij het noemen van de naam Paul de Leeuw kun je vaak op niet meer dan twee reacties rekenen. Of mensen zijn dol op hem, of hebben een hekel aan hem. Ik val onder de eerste categorie. In de laatste show die ik van hem keek, hield hij een kort interview met de schrijver Arthur Japin.
Vermoeid laat hij zijn hoofd opzij zakken tegen de leuning van zijn oude bank. Hij voelt dat hij er nogal idioot bij ligt. Met zijn bovenlijf nog op de bank en zijn lange benen met de knieën tegen elkaar, maar zijn voeten ieder een andere kant op. Hij komt moeizaam overeind, trekt zijn benen onder zijn kont op de bank, en laat zijn hoofd weer vallen. Hij kan woordelijk de ruzie tussen zijn benedenburen volgen.
Vanochtend heb ik ontbeten met Edwin Evers. Bij een vers croissantje en met een dosis humor over de actualiteiten in Nederland gesproken.
Daarna samen Lionel Richie de broodnodige huishoudelijke taken afgeraffeld en al werkend een ‘trip down memory lane’ met hem gelopen.
Dit jaar zou ik het heel anders aan gaan pakken. Na 15 jaar verplicht leuk moederdag te vieren zou ik er eens een heel andere draai aan gaan geven.
Dat ‘uitslapen’ om op de slappe koffie en koude scrambled eggs te wachten zou ik overslaan. Dan zou ik de puinhoop die de veldslag in de keuken had veroorzaakt ook niet op te hoeven ruimen.
Schijten met een stuk chocola in je giechel, neuken met een vaginale schimmel, gluren naar de buren en alleen tegen dichte gordijnen aan kunnen kijken. Kijken naar het programma ‘Het spijt me’ in de hoop dat de man met de bloemen tegen een dichtgesmeten deur aan moet kijken na een hartgrondig nee, zonder dat mee te mogen maken. Een brief van je lief vinden, gericht aan Robert ten Brink, vreselijk lief, alleen al maanden oud en nooit verstuurt.
