Odette

De vaatwasser zoemt. Zachtjes wordt het water om de glazen gespoeld, die daardoor gelukzalig fluiten. Ja, we hebben water èn we hebben een prachtige dubbele witte keramieken spoelbak. Gelukkig werkt de afvoer na wat heen-en-weer verkeer met de Zweedse gehaktballengigant inmiddels optimaal. Vanavond hebben we voor het eerst aan de eigen keukentafel gegeten. Mijn nieuwe wokpan heb ik op de hand afgewassen; zo kon ik gelukzalig naar mijn oude schuurhuisje terugzien. De vaatwasser neemt de rest van de vaat voor zijn rekening.

Koken is een wandelevenement geworden. Ik heb zoveel ruimte gekregen, dat ik een solo quickstep kan uitvoeren op de muziek van Billie Holiday. Ook zij is mee terugverhuisd vanuit de schuur en begeleidt mijn feestelijk kookfestijn.

Nog twee weken volhouden en dan kunnen we wonen. Waarschijnlijk kunnen we opoe –mijn moeder- al eerder al terugverhuizen. Aangezien ze op 5 december jarig is, zou dat natuurlijk het kado van de eeuw zijn.

Euforie is een lastig woord en een spannende emotie. Het mag ook nooit lang duren. Simpelweg doordat binnen de verbouwing een wet van Murphy is aangenomen in de algemene vergadering van uitvoerders.