Tienerelf heeft een beugel sinds deze week. Een verhemelteplaatje, model vlinder. Het marteltuig is vastgemaakt door middel van twee banden, die om de twee bovenste achterste kiezen zijn vastgelijmd. Het heeft wat foto’s en pas- en bijtsessies gekost, maar nu zit het zo vast als een huis.
Tienerelf zit in de pubertijd. Af en toe behoorlijk zelfs. Waar ik vorig jaar nog complete nachtmerries beleefde aan de woorden “groep acht” kan ik er nu in stilte van genieten, hoe mijn kind verandert van een jochie in een aanstaande jongeman.
Ooit, in een vorig leven, liep ik twee tot drie keer per week hard. Nou ja, ik ging in elk geval iets harder dan wandeltempo. Ik zal zo ongeveer acht km per uur hebben gehaald. Voor mij was het prima. Van al het moois, dat op zondagochtend tijdens het hardlopen aan me voorbijtrok, genoot ik.
Tienerelf gaat varen. Met bemanning in de vorm van vrienden en vriendinnen. Er wordt een kleine koelbox ingepakt met eten en drinken. De fluistermotor gaat achter de boot. Op voorwaarde, dat hij zijn mobiel op een uur varen afstelt. Waar hij na dat uur belandt, kan hij aanleggen om iets te eten of te drinken. En te chillen, uiteraard. Op die manier heeft hij ruim de tijd om terug te kunnen varen.
