Ik moet naar de tandarts. Er moet geboord, anders is de kies verloren. En ik wil niet. Niet omdat ik de goede man niet aardig vind maar in de loop van mijn schooltijd heeft zich een diepgewortelde afkeer van de tandarts ontwikkeld. Precies ja, de schooltandarts. Hij heeft gezorgd voor een jarenlange afkeer van alles wat met tanden te maken heeft.
Sinds kort heb ik een nieuwe vlam. Hij heeft de ideale maten, hij is slank, gespierd, belezen en nooit zit hij verlegen om een antwoord. Hij is mij dag en nacht trouw en van dienst, hij weigert nooit.
[i]Duocolumn: Kwiezel & In Ontwikkeling[/i]
Als een over-de-top macho dartelt onze nationale beursmacho Jort Kelder door de PC Hooft. Altijd op zoek naar rijke snuiters om ze op quasi-ondeugende wijze voor paal te zetten. Hij giebelt en kirt er vrolijk op los en gunt zo de steenrijken onder ons een verzetje. En de kijkers thuis natuurlijk ook.
Bijna nooit mocht ik hem gebruiken. Daar, op het hoekje van mijn lessenaar, lag mijn pen te pronken. Tenminste, als hij uit het laatje mocht. Het was een juweel van zilver leek het wel, met aan elke zijde een schuifje met een klein knopje, om daarmee de verschillende penvullingen van en op hun plaats te schuiven. Het gaf een zacht schrapend geluid, wanneer dat gebeurde. Schriften vol, zou ik ermee schrijven.
Ik val meteen maar met de deur in dit stukje: ik heb gerookt in mijn vakantie. Hartstikke verkeerd, fout, vreselijk natuurlijk!
