Onze vakantie begint nattig. In de nacht van vertrek wordt de Nederlandse hitte verdreven door een flinke onweersbui. Alsof het zo moet zijn, we kunnen er niet van slapen. Minder prettig, wanneer je hebt afgesproken met je gezin om ’s nachts om drie uur op te staan, zodat je om vier uur kunt vertrekken. We besluiten het vertrek dan maar een uurtje uit te stellen.
Vakantie, afkomstig van het Latijnse woord “vacare”, dat “vrij zijn” betekent. Vrij voel ik me niet. Er is nog veel te doen, wil ik kunnen vertrekken.
Naast verschillende wassen, poets- en opruimbeurten van ons huis (alsof ik daar iets aan heb in Frankrijk) is het nodig om de kampeerspullen uit te zoeken. Minstens de helft ervan kan niet mee, doordat we met een tent op vakantie gaan.
Ik zit buiten, met mijn laptop aan de tuintafel, op het overdekte terras. Vanmorgen zat er een lekker stukje in mijn hoofd, het hoeft alleen nog even opgeschreven te worden.
Ineens waren ze er, de borden in onze wijk. “Hier óók 30”. Eindelijk veiligheid, dachten we. Niets hoor, de borden werden glashard genegeerd door weggebruikers, behalve fietsers.
De regen klatert bijna volle etmalen, het is donker en het is verdorie juni. Ik inspecteer onze tuin en sta verbaasd over de veranderingen die er hebben plaatsgevonden, uiteraard niet aangevraagd, noch aangekondigd.
In twee dagen tijd heeft er zich een zwembad in mijn gazon geregend. Onder de trampoline is een extra vijver ontstaan. Alleen de vissen en planten in het water ontbreken. De aronskelken en de lelies hangen verdrietig neerwaarts, bedolven onder het wassende water.
