Met een statige plof landt er een grote, roomwitte envelop op mijn deurmat. Hij ziet er gewichtig uit, getuige het aantal postzegels. Ik schat ‘m op ongeveer vier centimeter dik, ter grootte van A4. Voorzichtig draai ik de envelop om. Het donkerblauwe logo van de constructeur knipoogt mij tegemoet.
[i] Er waait een frisse wind over de begraafplaats. Onbewust huiver ik en trekt er een rilling over mijn ruggengraat. Terwijl ik de steen in me opneem, vertroebelt mijn blik en ergens vanuit het niets hoor ik een zacht geroezemoes.[/i]
Vrijdagmiddag, ik ben onderweg naar de bushalte, even verderop. Met nog een kleine vijftig meter te gaan, jengelt de bus mij plots om de hoek tegemoet. Veel te vroeg natuurlijk. Teleurgesteld laat ik mijn schouders hangen en slenter verder, op naar de volgende bus. Een halfuur nietsdoen in een bushokje, daar zie ik echt naar uit.
Eindelijk heb ik rust in mijn bovenkamer gevonden. Het is zelfs sereen te noemen in mijn hoofd. Waar normaal gesproken het rariteitenkabinet vierentwintig uur per dag vergadert, is het nu volkomen stil.
Het is vrijdagmiddag, half vier. Mijn nageslacht speelt buiten en manlief is een boodschap doen. Wanneer de liefste mannen uit mijn leven tijdelijk uit huis zijn, verander ik in een stille illegale genieter.
